2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

++Fiction หัวขโมยแห่งบารามอส ลูคัสXลอเรนซ์++

by hikaru_home.....Otaku yyyy

"รุ่นพี่คิดยังไงกับรุ่นพี่ลูคัสอ่ะคับ"

คำถามที่ออกมาจากคนปากดีตรงหน้า ทำเอาลอเรนซ์หรี่ตาลงอย่างขุ่นเคือง ก่อนที่มีดสั้นสีเงินวับจะถูกขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายกลางแสกหน้าของเจ้าตัวดี หากแต่ว่ามีมารผจญมาหยุดมันเอาไว้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นเฟรินคงต้องไปนั่งเม้าท์อยู่ในยมโลกเป็นแน่

นัยน์ตาสีฟ้าหันมาสบตากับเขาก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษ แล้วจึงหันควับไปที่เพื่อนตัวแสบ (หรือแฟนตัวดี ) ด้วยแววตาเชิงดุ

"ไม่ใช่ความผิดของชั้นนะ เจ้าพวกนั้นต่างหาก" สาวน้อยรีบแก้ตัวทันควันก่อนที่จะโบ้ยความผิดไปให้กับพวกแสบซ่า ปี 2 ของป้อมอัศวิน ที่แอบดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ

"เฮ้ย! อย่ามามั่วนิ่ม" ครี้ด ธันเดอร์ รีบตะโกนโต้ทันที

"ใช่ๆ นายเป็นคนตั้งกติกาเองนา" กัส โทนีย่าร้องรับ

"กติกาอะไร?" เจ้าของนัยน์ตาดุหันไปถามกัสอย่างสงสัย

"ก้อที่เฟรินมันตั้งว่าใครแพ้สลาป ต้องไปถามรุ่นพี่ลอเรนซ์น่ะสิ...อุ้บ!!"

กว่าจะรู้ตัวว่าผู้คุมกฎยืนฟังอยู่ด้วยก็สายไปเสียแล้ว ลอเรนซ์ที่ได้ยินทุกถ้อยทุกคำกำลังทำหน้าบึ้งมากขึ้นทุกที ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะประทุได้ทุกเมื่อ

"กฎของโรงเรียน ห้ามนักเรียนเล่นการพนัน...ฉันหวังว่าจะได้เห็นพวกนายทำความสะอาดห้องสมุดในบ่ายวันนี้นะ" นักบวชพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในขณะที่พวกตัวแสบหน้าซีดกันเป็นแถว ๆ

"รวมทั้งนายด้วยนะ..คาโล วาเนบลี..." ชายหนุ่มตวัดสายตาไปที่เจ้าชายแห่งคาโนวาล ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ลืมที่จะมุ่งหน้าไปยังที่พักของโรเวนปล่อยให้พวกบ้าทั้งหลายต้องทนรับกรรมกันต่อไป...

แสงจันทร์นวลสาดส่องเข้ามาในห้องราวกับปลอบโยนใจให้ผ่อนคลาย สายลมอ่อนๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่าง เหมือนจะกล่อมจิตให้หลับใหล หากแต่ใครบางคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะ ไม่มีความง่วงงุ่นใดๆ เลย มีแต่เพียงความคิดที่ฟุ้งซ่านอยู่ในสมอง

'รุ่นพี่คิดยังไงกับรุ่นพี่ลูคัส'

คำถามนี้ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวของเขา ทำอย่างไรก็ไม่สามารถสลัดมันออกไป คำถามที่ไม่สามารถให้คำตอบได้ทำเอาลอเรนซ์แทบจะบ้าตาย

"คำถามแค่นี้ทำไมเราถึงตอบไม่ได้ ทำไมไม่ตอบไปเลยว่าเกลียด ทำไม!" นักบวชหนุ่มพูดออกมาอย่างโกรธจัดโดยไม่ทันรู้ตัวเลยว่า คนที่เขากำลังพูดถึง เข้ามาในห้องแล้วตอนนี้

"หึๆ อะไรกันลอรี่ นายเกลียดใครงั้นหรือ?" ลูคัสก้าวเท้าเข้ามาหาลอเรนซ์แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ มีดสั้นก็พุ่งเป้ามาที่เขา และก็หลบได้เหมือนทุกครั้ง

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้น!!" คำพูดที่ฟังดูเหมือนโกรธสุด ๆ ขัดแย้งกับเสียงที่ดูเหมือนจะอ่อนลงบ้าง

"นายดูซึมๆ นะ เป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ?" ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของลอเรนซ์ ก่อนจะถามอย่างอ่อนโยน

"เปล่า ฉันสบายดี" เขาพูดโดยไม่หันไปมองคนที่อยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมาแตะจมูกทำเอาเขาใจเต้นแรง

"งั้นหรือ ...แล้วตกลงคนที่นายบอกว่าเกลียดคือฉันล่ะสิ"

 "ไม่ใช่!!!" นักบวชหนุ่มหันไปเถียงอย่างลืมตัว พอสบตากับลูคัส เขารู้สึกเหมือนกับหน้าร้อนขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีด้วยใจที่ดังก้องอยู่ข้างใน

 "จริงหรือ...นายไม่เกลียดฉัน...ใช่มั้ย?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างหู ยิ่งทำให้หัวใจเต้นระรัวมากขึ้น

"นายจะบ้ารึ!!" ลอเรนซ์ตวาดพร้อมกับกวาดมือไปข้างหลัง หมายที่จะอัดให้โดนเต็มๆ ใบหน้าเจ้าเล่ห์นั่น แต่ลูคัสก็ไหวตัวทัน จับมือของเขาไว้ได้ก่อนที่มันจะปะทะกับหน้าตัวเอง

ทั้งสองสบตากันครู่นึง ดวงหน้าของลอเรนซ์แดงก่ำในขณะที่ดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้ากลับมีประกายประหลาดแฝงอยู่ ทันใดนั้นมืออันเรียวยาวของลอเรนซ์ก็ถูกประทับด้วยริมฝีปากอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม รวดเร็วจนเกินกว่าที่เขาจะทันรู้ตัว

"ละ..ลูคัส..นาย..." ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ก็ถูกปิดปากด้วยจูบที่รุนแรงและเร่าร้อนเหมือนกระหายอยากมาแสนนาน รสจูบที่หอมหวานกล่อมให้ลอเรนซ์เคลิ้มตามโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

ลูคัสดึงร่างของเขาขึ้นมากอดรัดให้สมอยาก ก่อนที่จะเอนร่างนั้นลงบนเตียงของเขา ถอนจูบออกมาพลางมองคนที่อยู่ภายใต้ร่างอันแข็งแรงด้วยแววตาที่ลึกเกินจะหยั่งถึง ลอเรนซ์ที่อ่อนระทวยด้วยรสจูบเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครั้ง พยายามจะหยิบมีดสั้นออกมาแต่ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกรวบขึ้นไว้ด้านบนด้วยมืออันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม เขาไม่สามารถขัดขืนได้เลยสักนิด

"หยุด...อย่านะลูคัส ฉันฆ่านายแน่" ลอเรนซ์มองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่คนที่ถูกขู่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย กลับยิ้มยันให้เสียด้วยซ้ำ

"แน่ใจเร้อ ฉันไม่คิดว่านายจะทำได้หรอกนะ"

"แน่!!!"

ลูคัสหัวเราะในลำคออย่างขบขันกับท่าทีของเขา "ฉันจะดูซิว่า นายจะปากกล้าได้ซักเท่าไหร่" นิ้วมืออันเรียวยาวของชายหนุ่มค่อยๆ แกะกระดุมของลอเรนซ์ทีละเม็ด เสื้อของเขาถูกปลดออกเรื่อยๆ พอๆ กับที่ดวงหน้าเริ่มขึ้นสีมากขึ้นเช่นกัน

ชายหนุ่มใช้เสื้อที่ปลดออกมามัดมือของลอเรนซ์เอาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างลูบไล้ไปบนเนินอกขาว ริมฝีปากร้อนซุกไซ้ซอกคอแล้วค่อยๆ เลื่อนลงมาตรงยอดอก ขบเม้มมันอย่างกระหาย แต่ลอเรนซ์ก็ไม่ยอมแพ้ เรียวปากอิ่มเม้มแน่นเพื่อไม่ให้เสียงแปลกปลอมเล็ดลอดออกมา

ลูคัสเห็นท่าทีของเขาก็ยิ้มขัน ก่อนจะลุกไล่ต่อด้วยการใช้มือปลดตะขอแล้วรูดซิบกางเกงของลอเรนซ์ออก จากนั้นจึงล้วงเข้าไปข้างใน พร้อมกับลูบคลำส่วนนั้นอย่างเบามือ ยิ่งทำให้ลอเรนซ์หน้าแดงเข้าไปใหญ่ รสสัมผัสจากมืออุ่นๆ ทำให้เขาอายตัวเองที่คล้อยตามมัน

"ไม่...อย่า..อืม...อย่าทำแบบนั้น." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาปนกระเส่าอย่างยากลำบาก

แต่ลูคัสก็ไม่สน เขายังคงเล้าโลมต่อไป มืออันแข็งแกร่งดึงกางเกงของลอเรนซ์ออกแล้วโยนลงไปกองกับพื้น ก่อนที่จะดึงเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากตัวเขา เรือนร่างที่ไร้หนทางจะต่อต้าน ช่างยั่วยวนอารมณ์ของชายหนุ่มเสียเหลือเกิน...

"อย่า นายจะทำอะไรฉัน..."

"หึๆ ฉันจะทำให้นายรู้สึกดีไงล่ะ ลอรี่" ลูคัสยิ้มกวน แล้วริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาประทับจูบอย่างเร่าร้อน จนทำให้ลอเรนซ์ตอบสนองด้วยอารมณ์คล้อยตาม

ความรู้สึกเสียวซ่านเกิดมากขึ้นเพราะมือของลูคัสรูดส่วนนั้นของเขาอย่างรวดเร็ว รอยจูบที่รุนแรงปรากฏไปทั่วร่างกาย สัมผัสที่แสนหวานทำให้ลอเรนซ์ต้องครางออกมาอย่างอดไม่ได้

"...อ๊ะ...อืม...ไม่..ไม่ไหวแล้ว ลูคัส..ฉันจะ..อ๊า.." ชายหนุ่มเริ่มหายใจถี่ขึ้น ผิวขาวๆ เริ่มแดงซ่าน ยิ่งเร้าอารมณ์ให้มากยิ่งขึ้นไปอีก

"เอาสิ ปล่อยออกมาเลย" สิ้นคำพูด น้ำเมือกสีขาวขุ่นก็ถูกปล่อยออกมาเลอะหน้าขาของเขา รวมไปถึงหน้าของลูคัสอีกด้วย

ร่างบางหอบอย่างเหนื่อยอ่อน พร้อมๆ กับมองดูคนตรงหน้าที่กำลังเลียมือที่เปื้อนนั้นอยู่ ราวกับว่ามันน่าเอร็ดอร่อยและไม่รังเกียจเลยซักนิด

"...นายจะบ้ารึไง มันสกปรกนะ" ลอเรนซ์ถามพร้อมกับแววตาสงสัยสุดๆ ซึ่งมันคงจะดูน่ารักในสายตาของลูคัสแน่ๆ

"ไม่หรอก...ของคนรักน่ะ ไม่เป็นไร" ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มหวานให้ ทำเอาคนที่ถูกมองหน้าขึ้นสีอีกครั้ง

"จะบ้ารึไง!! ใครเป็นคนรักของนายกัน!!!" ลอเรนซ์ตวาดใส่ด้วยความเขิน ส่วนลูคัสก็หัวเราะกับท่าทางที่ไม่ชินตานั่น

"ก็มีแค่คนเดียวนี่แหละ...." ว่าพลางใบหน้าคมก็ลดต่ำลงไปที่หว่างขาขาวๆ ลิ้นที่แสนชำนาญเริ่มเลียตรงส่วนนั้นอย่างอ่อนโยน ไล้จากโคนจนถึงปลายแล้วอมมันเข้าไปทั้งหมด โดยที่ไม่ลืมใช้ลิ้นรุกเร้าอยู่ภายใน ปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดสร้างความเสียวซ่านอย่างถึงที่สุด

ยังไม่พอแค่นี้ ชายหนุ่มถอนปากออกมาแล้วใช้ลิ้นลากลงไปหาช่องแคบของลอเรนซ์ เลียมันอย่างหิวกระหาย แต่มือของเขาก็เข้ามาทำหน้าที่แทนปากในทันที ความรู้สึกที่ไม่เคยพบมาก่อนกำลังปะทุอย่างรุนแรง

"อ๊า!! ..หยะ...อย่าทำแบบนั้น...อืม...ไม่..." ทั้งๆ ที่ปากปฏิเสธแต่ดูเหมือนว่าร่างกายทุกส่วนของเขา จะโอนอ่อนให้กับความรู้สึกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ลอเรนซ์ยกสะโพกขึ้นน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว มือที่ถูกรวบขึ้นไปข้างบนยึดผ้าปูที่นอนด้วยความเสียวซ่าน เสียงครางอย่างเร่าร้อนดังก้อง แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายังคงปฏิเสธการกระทำของลูคัสทั้งๆ ที่ร่างกายไม่อยากจะให้หยุด

"...พอ..ไม่..พอแล้ว..อา..อ๊ะ!!"

ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่อนิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปในร่างกายของเขา แถมยังชักเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ นิ้วที่อยู่ภายในกำลังกระตุ้นอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิง พร้อมกันกับปากที่ทำหน้าที่อย่างขะมักเขม้น

ดวงตาที่มีแววตาบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้มีแต่น้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บปวดและความสุขสมที่ประดังเข้ามา ร่างของลอเรนซ์เริ่มเกร็งและเสียงหายใจที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณที่ทำให้ลูคัสหยุดมือและผละออกจากร่างกายที่แสนหวานด้วยความเสียดาย

"....นาย..ทำไม?..." ลอเรนซ์มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เหมือนจะวิงวอนและสงสัย ทั้งๆ ที่เขาใกล้จะถึงขีดสุดแล้วแต่ก็โดนหยุดความรู้สึกเอาไว้เสียก่อน

"ฉันไม่ให้นายไปหรอก...ถ้าอยากให้ทำ นายต้องทำให้ฉันก่อน" ลูคัสมองร่างตรงหน้าด้วยแววตายิ้มขัน ทำเอาลอเรนซ์หน้าแดงซ่าน เมื่อรู้ความหมายของคำว่า 'ทำให้'

"ว่าไงล่ะ...นายอยากไปรึเปล่า ค้างๆ คาๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพหรอกนะ" ชายหนุ่มเอ่ยเมื่อเห็นเขานิ่งไป ลอเรนซ์ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยใบหน้าแดงจัด ก่อนจะหลบสายตาอย่างเขินอาย

"...ก็ได้ แต่ปล่อยฉันก่อนได้มั้ย" ลูคัสนิ่งอึ้ง เพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าได้ขนาดนี้ แต่ก็ยอมแกะผ้าที่มัดไว้ออกให้แต่โดยดี

หลังจากที่ผ้าโดนแกะออกไปแล้ว มือของเขาก็ค่อยๆ ยื่นออกมาแตะที่กางเกงของลูคัส โดยที่ยังก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มก็นั่งนิ่งเพื่อดูว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรต่อไป ลอเรนซ์โน้มหน้าลงไปพลางรูดซิปกางเกงของชายหนุ่มออก แล้วใช้มือจับส่วนนั้นอย่างกล้าๆ กลัว ๆ จากนั้นจึงรูดมันขึ้นลงอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

มือที่ไม่ชำนาญเริ่มชักเร็วขึ้น ลิ้นของเขาค่อยๆ เลียส่วนหัวที่เป็นสีแดงก่ำอย่างแผ่วเบา ก่อนจะอมมันเข้าไปทั้งหมดอย่างยากลำบาก มือแข็งแกร่งของลูคัสลูบเรือนผมสีทองของร่างบางด้วยความรักใคร่ การกระทำของเขาแม้จะไม่ชำนาญแต่ก็ยังสร้างความรู้สึกดีที่ทำให้ชายหนุ่มต้องครางออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้

"อา...ลอเรนซ์..พอ...พอก่อน" ลอเรนซ์ถอนปากออกมาแต่ยังไม่ยอมมองหน้าของลูคัสเพราะรู้สึกว่าหน้ามันร้อนไปหมด ชายหนุ่มใช้นิ้วมือลูบริมฝีปากอิ่มของลอเรนซ์ ก่อนจะจูบอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ซึ่งคราวนี้ดูเหมือนว่า

ร่างบางจะตอบสนองโดยไม่มีท่าทีขัดขืนอีกต่อไป

"พร้อมแล้วนะ.." ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ แต่ลอเรนซ์ก็ส่งสายตางงๆ มาให้ แต่กว่าจะรู้ตัวว่าจะเกิดอะไรต่อไป ร่างทั้งร่างก็ถูกผลักให้นอนลง และถูกกดทับด้วยร่างกายที่แข็งแรง

"อ๊ะ!! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน" ร่างบางตกใจจนต้องร้องถามอย่างเสียมิได้ แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาก็คือรอยยิ้มหวานและแววตาที่ทำให้วูบไหว

การกระทำย่อมดีกว่าคำพูด ลูคัสก้มลงจูบอีกครั้งแต่ว่ามือของเขากลับแยกขาขาวๆ ของลอเรนซ์ออก ก่อนจะยกสะโพกของเขาขึ้นมา ในตอนนี้ลอเรนซ์รู้แล้วว่า วินาทีต่อจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น

"ห๊ะ ไม่นะลูคัส อย่าทำแบบนั้น" ร่างบางมองด้วยสายตาขอร้องแต่อารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะมาหยุดมันได้แล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกน่า นายปล่อยตัวตามสบายก็พอ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ว่าแล้วร่างสูงก็ค่อยๆ ใช้ท่อนที่แข็งแกร่งดันเข้าไปในร่างกายของลอเรนซ์อย่างช้าๆ นิ้วมือของร่างบางขาวซีดขณะที่ขยุ้มเสื้อของลูคัสอย่างเจ็บปวด สิ่งที่แทรกเข้ามาในร่างกายสร้างบาดแผลให้เขาจนแทบทนไม่ได้

"ไม่..เจ็บ..อย่า ฉันเจ็บลูคัส" คนที่อยู่ใต้ร่างของเขามองด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากแดงเม้มแน่นด้วยความกลัว แต่ชายหนุ่มก็ไม่อาจที่จะห้ามการกระทำของตนเองได้

ลูคัสโน้มลงไปซับน้ำตาให้ แล้วจึงจูบเบาๆ เพื่อปลอบใจ เขาค่อยๆ กดมันลงไปจนในที่สุดก็เข้าไปจนหมด ชายหนุ่มแช่ค้างเอาไว้ครู่นึงเพื่อต้องการให้ร่างบางชินเสียก่อน ก่อนที่จะกระแทกเข้าออกอย่างช้าๆ และเร็วขึ้นในที่สุด

"..อ๊ะ อ๊า อืม...ฮ้า ลูคัส...อา" ลอเรนซ์ครางกระเส่าอย่างเร่าร้อน ในหัวของเขาขาวโพลน ถึงแม้มันจะให้ความเจ็บปวดแต่ความรู้สึกแปลกใหม่ก็กำลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายเช่นกัน มันให้ความรู้สึกที่ดีเหมือนยาเสพติด จนเขาไม่อาจจะหยุดความปรารถนาของตัวเองได้อีกต่อไป

ร่างสูงถาโถมอย่างรวดเร็ว รสสัมผัสที่ได้รับยิ่งเร่งให้เขาทำตามความต้องการของตัวเองมากขึ้น เสียงหอบหายใจของทั้งสองคนดังประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน จนใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด

"...ฮ้า..อา ไม่ไหวแล้ว ฉัน..ทนไม่ไหวแล้ว" ลอเรนซ์ร้องขึ้นมาเมื่อถึงขีดสุด สองมือของเขากอดร่างสูงเอาไว้แน่น สัมผัสของผิวที่กอดก่ายทำให้เขารู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ลูคัสโถมเข้าใส่เป็นจังหวะสุดท้าย จนในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็ถูกปลดปล่อยออกมาด้วยความสุขสม ทั้งสองนอนกอดกันอย่างเหนื่อยอ่อน หัวใจของลอเรนซ์เต้นแรงจนเขาคิดว่ามันแทบจะหลุดออกมาจากอก เสียงหายใจหอบถี่ค่อยๆ เบาลงจนหายใจเป็นปกติอีกครั้ง

นิ้วมือเรียวยาวกำลังลูบแก้มของลอเรนซ์อย่างรักใคร่ แววตาที่มองเขาอยู่บ่งบอกถึงความรักและความต้องการที่มีให้เขาอยู่เสมอ รอยยิ้มที่แสนใจดีเป็นสิ่งที่เขาชอบมากที่สุด นี่กระมังคือเหตุผลที่ไม่อาจตอบได้ของลอเรนซ์

"เป็นไงบ้าง.." น้ำเสียงของลูคัสกังวลเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยิ้มเหมือนดีใจอะไรซักอย่าง

....เจ็บน่ะสิถามได้ ไอ้บ้า!!!...

"นายยิ้มหาอะไร" คำพูดเย็นชาของลอเรนซ์กลับมาอีกครั้ง แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับไม่เย็นเยือกเหมือนคำพูด

"ก็นะ....ในที่สุดฉันก็ได้นายมาเป็นของฉันแล้วน่ะสิ"

"ใครเป็นของนายกัน!!!" ชายหนุ่มแหวใส่แต่กระนั้น ใบหน้าที่แดงเหมือนลูกตำลึงก็แสดงออกถึงความรู้สึกอยู่ดี

"หึๆ เอาน่า ฉันรู้ว่านายมันปากหนัก แข็งข้างนอกแต่ข้างในอ่อนโยน อ้อ!! รวมทั้งยังหวานอร่อยอีกด้วย" ลูคัส

ยิ้มกวนๆ ให้เขา คำพูดสุดท้ายทำเอาลอเรนซ์หน้าแดงจัดมากขึ้นไปอีก มือกำหมัดแน่นและทำท่าจะชกอย่างโมโหจริงๆ เสียด้วย

"โอ๊ะๆ จะชกแฟนหรือ เอาน่า เรื่องทะเลาะค่อยว่ากันทีหลัง แต่ว่าตอนนี้....." ชายหนุ่มพูดพลางส่งสายตาที่มีความนัยมาให้

"ตอนนี้อะไร?" ลางสังหรณ์กำลังเตือนให้เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง บางอย่างที่น่ากลัวมาก

"..เรามาต่อกันอีกรอบเถอะนะ" ว่าแล้วยังไม่ทันที่ลอเรนซ์จะได้ขัดขืน ก็ถูกลูคัสคร่อมร่างอีกจนได้ ในที่สุดนักบวชที่ว่าโหดนักหนาไม่เข้ากับฉายา ก็ต้องเสียท่าให้กับหมาป่าซาตานแห่งบารามอสคนนี้....

..


"นี่ๆ คาโล นายว่ารุ่นพี่ลอเรนซ์เดินแปลก ๆนะ ว่ามั้ย?" เสียงของเจ้าตัวดีกระซิบเบาๆ กับเจ้าชายแห่งคาโนวาลที่กำลังทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆ

"ฉันก็ว่ามันแปลกๆ นะ ขนาดจะนั่งยังต้องค่อยๆ นั่งเลย" นักฆ่าแห่งซาเรสเอ่ยปากเสริมอย่างเห็นด้วย

"อ๊ะ!! หรือว่าพี่แกเป็นริดสีดวง!!" เฟรินเอ่ยเสียงดังอย่างตกใจในความคิดที่เดามั่วของตัวเอง จนคนรอบข้างหันมามอง

"เฮ้ยๆ จะตะโกนหาพระแสงดาบคาบค่ายอะไรวะ" คิลเขกหัวสาวน้อยดังโป้ก และไม่วายมีแถมมาอีกโป้กด้วยฝีมือของคนข้างๆ

"แต่ฉันว่ามันต้องใช่แน่ๆ เลย พนันกันมั้ยล่ะ" เฟรินยิ้มกริ่ม แต่ทว่ากลับรู้สึกหนาวๆ ร้อน ๆ ข้างหลังยังไงก็ไม่รู้

"เฟริน เดอเบอโรว์....หรือจะให้ฉันเรียกว่าเฟริโอน่าดีนะ" น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยมาจากด้านหลังของเด็กสาว เมื่อดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองอย่างหวาด ๆ ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเจอกับคนที่ตัวเองกำลังนินทาอยู่พอดี

"หง่ะ..รุ่นพี่ลอเรนซ์ มะ...มีอะไรหรือคับ" เฟรินยิ้มแหยๆ ให้ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายเมื่อรู้ว่าตัวเองจุดไต้ตำตอเข้าให้แล้ว

"ฉันไม่ยักรู้ว่านายจะว่างงานขนาดนี้ ไม่เป็นไรฉันมีงานให้นายทำ....." คำพิพากษาที่ค่อยๆ เอ่ยออกมาช้าๆ ทำเอาสาวน้อยสะดุ้งสุดตัว

"...ทำรายงานเรื่องกฏของโรงเรียนทั้งหมด และส่งให้ฉันวันพรุ่งนี้..." เมื่อพูดจบแล้ว ลอเรนซ์ก็เดินจากไป ถ้า

เกิดหันไปมองข้างหลังซักนิดล่ะก็ คงจะได้เห็นหัวขโมยสิ้นฤทธิ์ก็วันนี้แหละ

....ถ้าอยากรู้เหตุผลที่ท่าทางของลอเรนซ์แปลกไปล่ะก้อ ลองไปถามลูคัสดูก็ละกันนะ...อิอิ

 

 

the end

 

 

 

 

คิดเห็นยังไง อย่าลืมคอมเม้นต์นะ