2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

แค่ชื่อหัวข้อก็บอกอยู่แล้วว่าผลงานวันนี้เป็นอะไร แม่นแล้ว นี้คือแฟนฟิคจากเรื่องไซยูกิที่มีท่านนักบวชหน้าสวยจอมโหดกับพรรพวกสามหน่อที่ให้ตายมันก็ไม่ยอมรับว่าเป็นพวกเดียวกัน (เออนะ) เห็นบอกว่าเรทติ้งเรื่องนี้ชักแผ่วลง ๆ จนไม่ได้การ ต้องรีบหาอะไรมากระตุ้น (พร้อมสนองตัณหาตัวเอง) สักหน่อย แฟนฟิคเรื่องนี้จึงบังเกิดขึ้นมานั่นเอง

จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นตอนเดียว แต่ด้วยความยาวที่อาจทำให้ผู้อ่านยอมแพ้เสียก่อนจึงต้องแบ่งออกเป็นตอนๆไปกลายเป็นเรื่องสั้นขนาดยาว 5 ตอนจบไปซะงั้น ใครจับคู่ใคร อ่านแล้วอยากให้เป็นยังไงเม้นต์บอกกันมั่งนะ

ก่อนอ่านก็ขอประกาศสักหน่อย แฟนฟิคไซยูกิเรื่องนี้แต่งโดย Mikoto (คือ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ทั่นใช้นามแฝงอะไรอยู่ เรียกงี้ไปก่อนนะ) มอบให้ชมรมการ์ตูน ม.ศิลปากร เพื่อนำไปใช้เผยแพร่ในบล็อกชมรมเท่านั้น ขอห้ามผู้อื่นผู้ใดในไปตัดต่อตกแต่งเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แต่งนะจ๊ะ

Tell Me Why I Make You Mad: chapter 1 by Mikoto

ครืนเสียงฟ้าร้องดังสลับกับเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาทำให้นักบวชสมณะศักดิ์สูงอย่างท่านเก็นโจซันโซโฮชิผู้นี้หลับได้ไม่สนิทนักร่างบางนอนกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนเตียงเพราะครั้งใดที่ฝนตกเขามักจะฝันถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นไปเสียทุกครั้ง

.....ฝันร้ายที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ....แม้ว่ามันจะผ่านไปนานแสนนานแล้ว....แต่เขาก็ยังจดจำคืนวันนั้นได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง...

เพราะความอ่อนแอของเขาจึงทำให้เขาต้องสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปตลอดกาล......และนับจากวันนั้นหัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะเรื่อยมาเหมือนมันกำลังร่ำร้องหาใครบ้างคน....ใครซักคนที่จะช่วยปลอบโยนตัวเขาซึ่งกำลังร้องไห้อยู่ข้างในได้.....แม้จะผ่านมาเป็น 10 ปีแล้วแต่เด็กน้อยคนนั้นก็ยังร้องไห้......ยังคงร้องไห้อยู่เหมือนสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่เกรงใจใครข้างนอกนั่น

อะ.... อาจารย์..... ไม่....ชั้น....เสียงทุ้มต่ำเพ้อออกมาเป็นระยะก่อนที่ดวงตาสีลาเวนเดอร์จะเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจดวงตาคู่งามจ้องมองเพดานอยู่ในความมืดอยู่นานแล้วก็ระลึกได้ว่าตัวเองฝันไปชายหนุ่มในชุดนักบวชครึ่งท่อนลุกขึ้นนั่งพลางมองออกไปข้างนอกอย่างหงุดหงิด

ชิ!ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เขากวาดสายตามองไปรอบๆห้องจึงพบว่ามีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

เจ้าพวกนั้นยังไม่กลับรึไงนะซันโซคิดในใจก่อนจะลุกจากเตียงเดินไปหน้าประตูไม้แบบเลื่อนที่กั้นส่วนของห้องพักกับระเบียงด้านนอกไว้

ครืดประตูไม้ถูกเลือนออกอย่างช้าๆเรียกความสนใจจากชายหนุ่มอีกคนที่ถูกทิ้งไว้เฝ้าโยงเหมือนกันให้หันกลับมามองดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองผู้ที่เปิดประตูออกมาด้วยความแปลกใจ

นอนไม่หลับเหรอ? เชอรี่จังเสียงยียวนกวนประสาทเอ่ยทักทันทีที่เห็นร่างบางเดินออกมานอกห้องหวังว่าจะยั่วโมโหเจ้านักบวชโฉดนี่เล่นแก้เซ็งซะหน่อยแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เล่นด้วยดวงตาสีม่วงคู่นั้นตวัดมองเขาอย่างแค้นเคืองแล้วก็เดินไปยืนมองท้องฟ้าสีดำสนิทอยู่เงียบๆสร้างความแปลกใจให้กับกัปปะหนุ่มนักล่ะ

ไรวะวันนี้มาแปลกปกติต้องไล่แจกกระสุนแล้วนี่นาโกโจหันไปมองเพื่อนร่วมทางอารมณ์ร้ายด้วยความสงสัยขณะที่กำลังจะสาวเท้าเข้าไปถามถึงสาเหตุของความเปลี่ยนแปลงเขาก็ถูกห้ามไว้ก่อนด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยของซันโซ

ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวล่ะก็ชั้นส่งแกไปเกิดใหม่แน่ไอ้กัปปะไร้ระโยชน์เจ้าของเรือนผมสีเดียวกับแสงแดดยามเช้ากล่าวโดยไม่หันไปมองคู่สนทนาแขนทั้งสองข้างกอดร่างกายของตนไว้แน่นเนื่องจากความเย็นของอากาศสายตาคมกริบเหม่อมองฝ่าสายฝนและความมืดออกไป

ไม่ใช่ว่ากำลังกังวลเรื่องของคนที่ยังไม่กลับมาเสียเมื่อไหร่เพียงแต่เขากำลังบังคับสายตาของตัวเองไม่ให้ไปหยุดอยู่ที่ใครอีกคนหนึ่งต่างหากไม่อยากอยู่กับเจ้ากัปปะนี่ 2 ต่อ 2เลยเวลาจ้องดวงตาสีเดียวกับท้องยามเย็นของโกโจที่ไรหัวใจเขามักจะเต้นแปลกๆอย่างไม่รู้สาเหตุทุกทีเพราะฉะนั้นเขาจึงรู้สึกหงุดหงิดเอามากๆต้องถูกทิ้งให้อยู่กับโกโจโดยลำพังแต่ทั้งๆที่เป็นแบบนั้นพอเผลอทีไรสายตาก็มักจะไปหยุดอยู่ที่หมอนั่นทุกทีและที่หมอนั่นมายืนอยู่ตรงนี้โดยไม่กลัวว่าจะเปียกฝนก็คงเป็นเพราะเป็นห่วงชายหนุ่มตาสีเขียวใบไม้คนนั้นที่ออกไปซื้อเสบียงตั้งแต่เย็นแล้วปานนี้ยังไม่กลับมาเลยเขาคิดอย่างหงุดหงิด

แล้วทำไมชั้นต้องโมโหด้วยเนี่ยโว้ย!!!!ซันโซได้แต่อึดอัดอย่างอารมณ์เสียอยู่ในใจ

ชั้นกลับมาแล้วซันโซ!!!!เสียงร่าเริงที่แสนจะคุ้นหูดังออกมาก่อนที่จะได้เห็นตัวของเจ้าของเสียงซะอีกสองหนุ่มรับรู้ได้ในทันทีว่าคนที่กำลังรออยู่ได้กลับมาถึงแล้วนั้นเองซันโซรีบสาวเท้าเร็วๆกลับเข้าไปในห้องพอดีกับทีฮัคไคกับโกคูเปิดประตูเข้ามาทั้งคู่หอบเสบียงเข้ามาเยอะแยะท่าทางเจ้าลิงโง่นั้นดีอกดีใจเป็นพิเศษเลยทีเดียวเวลามองดูเสบียงพวกนั้น

ขอโทษนะครับที่กลับช้าพอดีพวกเราติดฝนน่ะครับฮัคไคหันมากล่าวกับหัวหน้าคณะที่นั่งขมวดคิ้วทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่บนเตียง

แต่พวกเรารีบกลับมาแล้วนะซันโซโกรธเหรอ?เจ้าลิงน้อยละความสนใจจากของกินกลับมาหันมามองคุณผู้ปกครองด้วยดวงตาสีทองสุกใสแสนไร้เดียงสาของเขา

หุบปากน่า! พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะไปนอนได้แล้วซันออกปากไล่เจ้าลิงน้อยในปกครองให้ไปนอนอย่างหงุดหงิดไอ้ที่โกรธอยู่เนี่ยไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกโกรธตัวเองนั้นแหละที่ไม่ยอมเลิกคิดเรื่องไร้สาระเสียทีโมโหตัวเองที่กำลังโมโหด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ด้วยฮึ่มๆๆๆโมโหโว้ย

โกรธจริงๆด้วยขอโทษนะซันโซโกคูดูหงอยไปถนัดเมื่อโดนนักบวชหนุ่มดุเอาฮัคไคเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้เพราะเขาเองก็รู้อยู่แล้วถึงสาเหตุของอาการอารมณ์เสียของซันโซว่ามันคืออะไร

โกคู.....เสียงนุ่มนวลฟังดูใจดีของชายหนุ่มตาสีเขียวเอ่ยเรียกเด็กน้อยอย่างอ่อนโยนโกคูหันไปตามที่ถูกเรียกด้วยท่าทางหงอยๆ

ที่ซันโซโกรธอยู่ไม่ใช่โกคูหรอกนะครับฮัคไคตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่มักมีระบายอยู่บนใบหน้าหวานสวยของเขาอยู่เป็นประจำ

เอ๋!?พอได้ยินฮัคไคบอกแบบนั้นโกคูก็กลับมาร่าเริงขึ้นทันทีที่รู้ว่าที่ซันโซหงุดหงิดอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เป็นเพราะเขา

จริงเหรอ? ซันโซ....แล้วใครล่ะ?......ใครกัน?.....ใคร?....ใคร?น่า~ ซันโซบอกหน่อยน่า~ ใครเหรอ?.....ใคร?...ใคร?.....ใคร?เด็กน้อยหันกลับไปหาคุณผู้ปกครองพร้อมกับเซ้าซี้ถามเรื่องสาเหตุของความหงุดหงิดของซันโซเป็นการใหญ่จนทำให้นักบวชอารมณ์ร้อนผู้นี้เริ่มจะรำคาญขึ้นมาจริงๆซะแล้วเขาจึงคว้าพัดกระดาษมาเผ่นกบาลน้อยๆของเด็กในปกครองไปหนึ่งทีโทษฐานหนวกหู

หนวกหูน่า!!!!หุบปากแล้วไปนอนได้แล้วไป๊!!!! เสียงโวยวายของนักบวชนอกรีตดังออกไปถึงระเบียงไม้ที่ชายหนุ่มอีกคนยืนอยู่นานแล้วฮัคไคสาวเท้าก้าวออกไปหาใครคนนั้นอย่างใจเย็น

ผมกลับมาแล้วครับโกโจฮัคไคกล่าวพร้อมรอยยิ้มคนถูกเรียกหันกลับมายิ้มตอบด้วยรอยยิ้มเก๊กๆประจำตัว

ช้าจังนะ..... ทิ้งให้ชั้นอยู่กับไอ้นักบวชนอกรีตนั้นตั้งนาน

ทะเลาะกันเหรอครับ?......กับซันโซฮัคไคถามเพื่อหยั่งดูสถานการณ์แน่นอนว่าโกโจไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของคำถามที่เหมือนถามเรื่อยเปื่อยเพราะไม่มีอะไรจะคุยของฮัคไคหรอก

ใครว่า.... ไอ้ล้านนั้นเอาแต่หงุดหงิดอยู่คนเดียวไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมาแต่บอกก่อนว่าข้าไม่ได้ไปทำอะไรมันเลยนะโกโจออกตัวไว้ก่อนเมื่อสบดวงตาสีแมกไม้คู่นั้นที่จ้องมาเหมือนจะกล่าวหาว่าที่ซันโซหงุดหงิดอยู่นี่เป็นเพราะเขา

นี่โกโจไม่รู้จริงๆเหรอครับ?ฮัคไคถามย้ำเพื่อความแน่ใจคู่สนทนายิ่งฟังก็ยิ่งงงที่ซันโซหงุดหงิดมันเกี่ยวอะไรกับเขาเนี่ยและก่อนที่เขาจะเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะบอกกับเสียงโวยวายก็ดังออกมาให้ได้ยินอีกรอบ

ไปนอนได้แล้วไอ้ลิงโง่!

อะไรกันน่ะซันโซใจร้ายชะมัดโกคูวิ่งหลบพัดกระดาษของซันโซออกมายังระเบียงไม้ที่สองหนุ่มกำลังคุยกันอยู่

ฮะฮะโกคูจะนอนแล้วเหรอครับงั้นเดี๋ยวผมจะปูที่นอนให้แล้วกันนะครับมาเถอะโกคูฮัคไคซึ่งหันมาเห็นเด็กน้อยเข้าพอดีเดินเข้าไปหาเพื่อจะพากลับเข้าไปข้องในแล้วจัดเตรียมที่นอนให้กับสมาชิกทั้ง 3 ที่แพ้พนันก็เลยต้องนอนที่พื้น

จริงเหรอฮัคไคดีจังเลยพอได้ยินแบบนั้นโกคูก็รีบวิ่งเข้ามากอดแขนชายหนุ่มด้วยความดีใจทิ้งให้โกโจยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น

เฮ้! เดี๋ยวเซ่! ฮัคไคแล้วเรื่องนั้นล่ะมันเกี่ยวอะไรกับชั้นเล่าโกโจตะโกนไล่หลังร่างเพรียวบางที่กำลังจะเดินจากไปฮัคไคหยุดเดินหันกลับมาเหมือนกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้

เรื่องนั้น.... โกโจลองดูเอาเองเถอะครับถ้าสังเกตดีๆก็จะรู้ครับเจ้าของดวงตาสีใบไม้ยิ้มหวานพลางตอบอย่างเป็นปริศนาให้คู่สนทนาเก็บเอาไปคิดเป็นการบ้านแล้วก็กลับไปให้ความสนใจกับโกคูที่ดูจะสนใจในสิ่งที่พวกเขาคุยกันอยู่ไม่น้อย

คุยอะไรกันเหรอ? ฮัคไคบอกชั้นบ้างสิดวงตาสีทองกลมโตของโกคูจ้องมองคู่สนทนาด้วยความอยากรู้อยากเห็นฮัคไคอดคิดไม่ได้ว่าบางทีเรื่องนี้อาจจะสนุกกว่าที่เขาคิดไว้ก็ได้ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อยๆแต่ดูเจ้าเล่ห์ออกมา

เรื่องน่าสนุกน่ะครับ...แต่ถ้าอยากรู้ล่ะก็ต้องเป็นพรุ่งนี้นะครับคืนนี้ดึกมากแล้วเดี๋ยวซันโซจะลุกขึ้นมาอาระวาดอีกรอบนะครับเขาตัดบทโดยเอาซันโซมาเป็นข้ออ้างซึงมันมักจะได้ผลเสมอครั้งนี้ก็เช่นกัน

edit @ 2006/11/12 22:02:43