2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

มาต่อตอนที่สองกันเลยดีกว่า เย้!!!

ข้อความประกาศเหมือนตอนที่แล้ว อยากเอาฟิคนี้ไปแพร่ที่อื่นติดต่อ Mikoto นะจ๊ะ

Fanfiction Saiyuki: Tell Me Why I Make You Mad chapter 2

ถ้าสังเกตดีๆก็จะรู้ครับ

คำพูดปริศนาของฮัคไคยังคอยตามรบกวนการนอนหลับอันแสนสุขของโกโจทำให้เขาไม่อาจจะข่มตาให้หลับลงได้ตราบใดที่ยังสงสัยอยู่อย่างนี้ชายหนุ่มนอนพลิกกลับไปกลับมาอยู่บนฟูกที่นอนอยู่นานความอยากรู้ก็ยังรบกวนเขาอยู่นั่นเองในที่สุดความอดทนที่จะข่มตาให้หลับของชายหนุ่มก็หมดลงโกโจลุกขึ้นนั่งอย่างหัวเสียนอกจากเสียงกรนราวกับมีโรงสีมาตั้งอยู่ข้างๆของไอ้ลิงโง่แล้วคำพูดนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก

แล้วชั้นจะรู้ได้ไงล่ะว่าทำไมซันโซถึงอารมณ์เสีย โกโจบ่นกับตัวเองพลางถอนใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อระบายความคับข้องใจของเขา

อืมเสียงครางอันแผ่วเบาของร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงดังขึ้นเรียกความสนใจจากชายหนุ่มได้ไม่น้อยเขาหันไปมองเจ้าของเสียงครางที่กำลังพลิกตัวนอนตะแคงข้างมาทางเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เรือนผมสีทองสว่างสุกใสยามสะท้อนกับแสงจันทร์ที่กระจายอยู่ทั่วหมอนใบหน้าเรียวสวยคมได้รูปดูสงบนิ่งเว้นเสียแต่ว่าคิ้วโค้งราวกับเสี้ยวดวงจันทร์ที่ขมวดเข้าหากันแสดงให้เห็นการใช้ความคิดของผู้เป็นเจ้าของแม้ว่าจะกำลังหลับก็ตามทีขนตางอนยาวที่เรียงตัวเป็นแพปิดบังดวงตาสีไวโอเล็ตคู่งามเอาไว้จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากเรียวบางสีแดงสดภาพใบหน้ายามหลับใหลของซันโซตรึงสายตาของเขาเอาไว้ไม่ให้ละออกจากภาพตรงหน้าไปได้

นึกเสียดายอยู่ในใจว่าหากรูปลักษณ์เช่นนี้เป็นผู้หญิงล่ะก็เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะเข้าไปจีบเธอคนนั้นแต่ในความจริงแล้วคนที่เป็นเจ้าของรูปโฉมที่งดงามเกินชายธรรมดาทั่วไปนั้นดันเป็นหลวงพี่จอมโฉดมือไวคนนี้ไปได้ถ้าเข้าหาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือล่ะก็มีสิทธ์ชิงตั๋วไปนรกก่อนวัยอันควรก็เป็นแน่โกโจยื่นมือออกไปคลายปมที่คิ้วของซันโซ

เอาแต่ขมวดคิ้วทั้งวันระวังจะแก่ก่อนวัยนะหลวงพี่ โกโจกล่าวพลางหัวเราะกับตัวเองเบาๆสะใจเล็กๆที่ได้แอบกัดคู่สนทนาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ก่อนจะล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างมีความสุข

เช้าวันรุ่งขึ้นทุกอย่างก็ยังดูปกติดีเหมือนกับทุกวันๆไอ้ลิงโง่นั้นก็ยังกินจุเหมือนเดิม(ไม่รู้ไปตายอดตายอยากมาจากไหน) แถมแย่งซาลาเปาลูกที่เขาเล็งเอาไว้ไปกินหน้าตาเฉยก็เลยต้องมีการ Floor exercise รับยามเช้ากันซะหน่อยจะได้ให้มันรู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผฮัคไคก็ยังตามเอาใจเจ้าลูกลิงนั้นเหมือนทุกวัน

.ส่วนซันโซ

โกโจคิดพลางเหลือบมองซันโซจากกระจกข้าง JEEP ก็ยังคงแล่นต่อไปเรื่อยๆนิ่มๆด้วยความเร็วคงที่ด้วยฝีมือโชเฟอร์เจ้าประจำอย่างฮัคไคโกโจก็ยังคงจ้องมองหาความผิดปกติของนักบวชหนุ่มต่อไปตามคำแนะนำของเจ้าของรถขณะเดียวกันกับที่ซันโซเองก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องเขามาจากเบื้องหลังสายตาคู่นั้นจ้องเขามาตั้งแต่เริ่มออกรถแล้วเขาจึงหันกลับไปมองโดยคิดว่าสายตานั้นอาจจะเป็นของพวกนักสังหารที่โคไกจิส่งมาก็ได้

แต่ที่จริงแล้วกลับเป็น

อะไร? เสียงทุ้มเอ่ยถามแบบห้วนๆดวงตาสีม่วงสวยซึ้งคู่นั้นจ้องโกโจอย่างเอาเรื่อง

อะอะไรน่ะอะไร? โกโจตอบกลับไปแทบจะทันทีกับที่ถูกถาม

เขาเองออกจะตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆซันโซก็หันมาขณะที่เขากำลังจ้องมองร่างบางอยู่พอดีเหมือนรู้อย่างนั้นแหละว่าเขากำลังมองอยู่คิ้วโก่งสวยเริ่มขมวดเข้าหากันเป็นเครื่องหมายแสดงว่าเจ้าของเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วทั้งๆที่คิดว่าสายตาที่มองอยู่คงจะเป็นพวกนักฆ่าหรือพวกภูติชั้นต่ำแต่พอหันไปกลับเป็นดวงตาสีเพลิงคู่นั้นที่จ้องมาเผลอสบดวงตาคู่นั้นทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างไม่รู้สาเหตุทำไมนะทำไมถึงเป็นอย่างนี้นี่ชั้นกำลังป่วยรึไงกัน? ยิ่งหาสาเหตุไม่ได้ซันโซยิ่งหงุดหงิดจนไปพาลเอาดื้อๆกับตัวต้นเหตุเสียอย่างนั้นแหละ

อย่ามาเฉไฉนายจ้องชั้นทำไม ดวงตาเรียวคมที่จ้องมาอย่างจับผิดสายตาแบบนั้นก็เป็นปกติที่ซันโซใช้มองเขาอยู่แล้ว

อืม.ทุกอย่างก็ดูปกติดีนี่นาแล้วฮัคไคให้ชั้นดูอะไรล่ะในเมื่อทุกอย่างก็ดูปกติไม่เห็นจะมีอะไรแปลกไปตรงไหนเลยพอคิดแบบนั้นโกโจก็นึกอยากแกล้งซันโซขึ้นมาเขาแกล้งตีหน้าซื่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อไหร่กัน? ชั้นกำลังมองวิวข้างนอกต่างหากเผื่อว่าจะได้เห็นสาวสวยซักคนหนึ่ง.ว่าแต่นะ. โกโจหรี่ตามองคู่กรณีพลางคิดถึงชัยชนะที่อยู่แค่เอื้อม

ท่านเก็นโจซันโซที่เคารพรู้ได้ไงไม่ทราบครับว่ากระผมจ้องมองท่านอยู่ถ้าท่านเองก็ไม่ได้จ้องมองกระผมอยู่เช่นกัน. โกโจพลิกจากผู้ต้องหา กลับมาเป็นโจทก์ ได้อย่างชำนาญ

ว่าแต่มองกระผมทำไมกันครับ? ท่านเก็นโจซันโซที่เคารพ โกโจกล่าวด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะกวนประสาทในสายตาของซันโซรอยยิ้มที่มุมปากที่เหมือนกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่เลย

แก๊!!!ตาย!!!! แล้วผลก็จบเหมือนเดิมอย่างที่เราๆท่านๆรู้กันอยู่แล้วภาพที่ซันโซลุกขึ้นเอาปืนไล่ปืนยิงเจ้าคนไม่กลัวตายกันอย่างอุตลุดโดยมีโกคูหลบลูกกระสุนกันอย่างวุ่นวายและเสียงหัวเราะที่ดูเหมือนจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวของฮัคไคไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงๆแล้วภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะนี้มีความคิดแบบไหนซ่อนอยู่

ฮะฮะฮะอย่ายิงให้ตายนะครับเดี๋ยวไม่มีคนถือของ ฮัคไคหัวเราะอย่างเบิกบานราวกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาซึ่งคนเขียนได้แต่มองนั่งอยู่ห่างๆ(กลัวโดนลูกหลงง่า.Y_Y) แล้วแอบถอนใจอย่างปลงๆ

เฮ่อ! เคยคิดอะไรที่มันเข้ากับสถานการณ์กับเขาบ้างไหมเนี่ย หลังจากนั่งดูเหตุการณ์อยู่พักใหญ่คนเขียนก็บ่นกับตัวเองเบาๆ(พวกหลวงพี่ไม่ยินหรอกจริงมะ) แล้วก็ก้มหน้าก้มตาแต่งต่อไป.

ฮัคไคประคองการทรงด้วยให้รถยังคงแล่นต่อไปได้อย่างชำนาญแม้ว่าบนรถตอนนี้จะมีสภาพไม่ต่างกับสนามซ้อมรบย่อยๆก็ตามทีเขาชินกับมันเสียแล้วเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำตลอดการเดินทางแถมไม่เลือกสถานที่และเวลาอีกต่างหากขืนมัวมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องเหล่านี้ล่ะก็มีหวังคงต้องเป็นโรคประสาทไปเสียก่อนแน่ๆ(แหม.ก็พวกเขาขยันก่อเรื่องกันเหลือเกินโดยเฉพาะโกโจกับโกคูที่มักจะตีกันทุกครั้งที่ถึงมื้ออาหาร) แต่ว่าสำหรับการครั้งนี้มันต่างออกไป.ตอนนี้เขากลับรู้สึกสนุกสนานที่ได้เห็นการต่อปากต่อคำของโกโจกับซันโซโกโจนี่ก็เหลือเกินเล่นไปจ้องซันโซจ้องเอาจ้องเอาแบบนั้นใครก็ต้องรู้เป็นธรรมดาอยู่แล้วแล้วยังท่าทางหงุดหงิดของซันโซอีกล่ะ ฮัคไคอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ท่าทางจะโกโจจะยังไม่รู้อะไรเลยจริงๆแฮะฮะฮะฮะน่าสนุกจริงเดี๋ยวลองยุอีกซักหน่อยดีกว่าฮัคไคคิดพลางหัวเราะออกมาเบาๆโดยไม่มีใครเห็นขณะที่เสียงปืนและเสียงโวยวายของคู่กรณีทั้งสองก็ยังคงดังโล้งเล้งอยู่ข้างหลัง

ว๊าก! ไอ้นักบวชบ้า! เอ๊ะอะก็ใช้ปืนเดี๋ยวชั้นตายไปจะทำยังไง!!! ว๊าก!!! บอกว่าอย่ายิงไอ้นักบวชหัวล้าน!!! โกโจโวยไปพลางหลบลูกกระสูนสังหารของซันโซอย่างแม่นยำยิ่งกว่านีโอในเรื่องเมทริกซ์

หึหึหึตายไปซะก็ดีรถมันจะได้ว่างๆตายซะไอ้กัปปะไร้สมอง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ซันโซหัวเราะเหี้ยมขณะที่รัวกระสูนใส่คู่กรณีไม่ยั้งหมายมั่นปั้นมือจะแจกตั๋วไปทัวร์นรกให้ชายหนุ่มให้ได้ภายในวันนี้

มีอะไรตลกเหรอฮัคไค? เสียงโกคูดังขึ้นเรียกความสนใจจากการขับรถหันมามองเจ้าของคำถามร่างเล็ก

โกคูมีอะไรเหรอครับ? ฮัคไคตอบพลางยิ้มให้โกคูที่ตอนนี้ย้ายมานั่งคู่กับคนขับอย่างอารมณ์ดี(ปล่อยให้สมาชิกอีก 2 คนไปเปิดศึกกันต่อข้างหลังรถ) ดวงตากลมโตแสนไร้เดียงสาจ้องมาเขาด้วยความสงสัย

ทำไมนายต้องหัวเราะแบบนั้นทุกทีเลยล่ะมีอะไรตลกเหรอ?

หิวเหรอยังครับ? ถ้าดูตามแผนที่นี่อีกไม่นานเราก็จะถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วล่ะเห็นว่าที่นั้นมีบะหมี่เจ้าอร่อยด้วยนะ ฮัคไคไม่ตอบคำถามและเปลี่ยนเรื่องโดยการคุยถึงเรื่องของโปรดของเจ้าตัวเล็กแทนดวงตาสีทองสุกใสของเด็กน้อยลุกวาวขึ้นทันทีที่ได้ยินเรื่องของกินเขาลืมเรื่องที่ถามเมื่อกี้ไปแล้ว

จริงเหรอฮัคไค!!

ในแผนที่เขียนแนะนำไว้แบบนั้นน่ะครับผมเองไม่เคยไปก็เลยไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน? แต่ถ้าโกคูสนใจล่ะก็ผมจะลองถามชาวบ้านแถวนั้นให้นะครับ ฮัคไคตอบพร้อมรอยยิ้มขณะที่ยังมองทางอยู่ไม่ได้หันมามองคู่สนทนาแต่ไม่ต้องมองเขาก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงของโกคูว่าต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆสีหน้ายิ้มแย้มใบหน้าที่แสดงความสุขของโกคูนั้นเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาที่จะได้เห็นตลอดไปและเพื่อการนั้นสิ่งใดที่เป็นความสุขของเด็กน้อยเขาไม่รอช้าที่หามาให้แม้ว่ามันจะลำบากขนาดไหนก็ตาม.แม้ว่าในดวงตาแสนสดใสคู่นั้นไม่เคยสะท้อนภาพของเขาออกมาเลยก็ตาม

ดีจังเลย..ฮัคไคนายใจดีกับชั้นเสมอเลยนะชั้นก็อยากให้ซันโซใจดีกับชั้นแบบนี้บ้าง..ทำไมล่ะ.ทำไมถึงเอาแต่พัดไล่ตีชั้นเอาแต่โมโหใส่ชั้นชั้นเกลียดชั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?.ถ้าเกลียดชั้นแล้วเอาชั้นออกมาทำไมกันล่ะซันโซบ้าที่สุด!

หางเสียงของลิงน้อยเหมือนเป็นการบ่นกับตัวเองมากว่าตำหนิฝ่ายตรงข้ามน้ำเสียงของโกคูฟังดูหงอยเหงาไปผิดจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงเมื่อเอ่ยถึงคุณผู้ปกครองอารมณ์ร้ายคนนั้น.ใช่แล้วสายตาของโกคูคอยจะมองหาแต่ซันโซในดวงตากลมโตสีทองคู่นั้นสะท้อนแต่ภาพของซันโซเท่านั้นไม่เคยเลยซักครั้งที่มันจะสะท้อนออกมาเป็นภาพของเขา..

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปตกหลุมหลงรักเจ้าของดวงตาสีทองคู่นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งๆที่ตั้งแต่คานันจากไปเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่สามารถรักใครได้อีกเพราะหัวใจของเขาทั้งหมดนั้นคานันเอามันไปพร้อมชีวิตและลูกในของเธอตั้งแต่ตอนนั้นแล้วคงเป็นเพราะแววตาที่เหมือนกันกระมัง.แววตาที่สดใสร่าเริงอยู่นิตย์ที่คานันมีมันคล้ายกันกลับแววตาของโกคูคงเพราะเหตุนั้นจึงทำให้เขาตกหลุมรักเจ้าดวงตาแสนไร้เดียงสาคู่นั้นเข้าโดยไม่รู้ตัว..กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ไม่สามารถถอนตัวขึ้นมาได้เสียแล้ว.ถึงแม้ว่ามันจะความรักฝ่ายเดียวของเขาแม้ว่าความรักของเขาจะไม่ได้รับการตอบสนอง.แต่แค่ได้เห็นโกคูมีความสุขเขาก็พอใจแล้ว.

ไม่หรอกครับโกคูการที่ซันโซดั้นด้นไปพาโกคูออกมาจากคุกหินทั้งๆที่ระยะทั้งไกลและยากลำบากผมไม่คิดว่าเขาทำเพราะเกลียดโกคูหรอกนะครับซันโซเองอาจจะไม่ถนัดที่แสดงความอ่อนโยนออกมาให้ใครเห็นก็เลยแสดงออกมาแบบนั้นเชื่อผมเถอะครับโกคู ชายหนุ่มผมดำสนิทหันมาทางคู่สนทนาดวงตาสีเขียวใสกระจ่างมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน

นายคิดแบบนั้นจริงๆเหรอ?ฮัคไค

ครับ.เอ่อว่าแต่พอได้มั้งครับสองคนข้างหลังน่ะไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอครับ? อีกเดี๋ยวจะถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วผมไม่อยากให้ชาวบ้านเขาแตกตื่นนะครับพักรบกันซักพักเถอะ ฮัคไคกล่าวกับซันโซกับโกโจที่น่าเริ่มเหนื่อยกันบ้างแล้ว

แฮ่กแฮ่กแฮ่ก

ไม่มีการตอบรับจากคนทั้ง 2 มีแต่เสียงหอบจากความเหนื่อยจากคนทั้ง 2แทนเสียงปืนกับความวุ่นวายต่างๆบนรถจึงสงบลงได้รถJEEP แล่นไปเรื่อยๆ

To Be Continued.....ติดตามกันต่อไปด้วยนะจ๊ะ =^w^=

edit @ 2006/11/18 22:37:14