2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

Chapter 3 แล้ว เย้เย้

เพื่อไม่ให้คุณ ๆ ที่อ่าน (นะ อ่านกันอยู่ใช่มั้ย) อารมณ์ค้างมาก เราจึงรีบมาอัพต่ออย่างว่องไว

เหมือนเดิมค่า ฟิคนี้แต่งโดย Mikoto เพื่อ Mikoto และทุกคนที่หลงมา ขอให้สนุกกับตอนใหม่นี้น๊า แล้วเจอกันๆ

Fanfiction Saiyuki: Tell Me Why I Make You Mad chapter 3

ไม่กี่นาทีก็ถึงหมู่บ้านถัดไปวันนี้โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานก็ถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วแต่บางวัน 2-3 วันถึงจะได้มีอาหารให้กินเต็มทีและมีที่นอนแบบสบายๆให้นอนกันแถมบางทีก็มีแขกไม่ได้เชิญมาเยี่ยมคณะเดินทางของเขาบ่อยๆด้วยตอนนี้จึงนับว่าเป็นช่วงเวลาพักรบสงบสุขช่วงหนึ่งแต่ว่ามันจะสงบไปได้นานเท่าไหร่กันนะ..เฮ่อ!อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่ตอนนี้กระมังฮัคไคแอบถอนใจเบาๆเมื่อเสียงเอ๊ะอะโวยวายบนโต๊ะอาหารได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง.

เฮ้ย!ไอ้ลิงบ้า!นั่นแกกินบะหมี่ของชั้นไปแล้วนะโกโจโวยพลางพยามดึงเอาชามบะหมี่กลับมาแต่ว่าพอได้กลับมาก็เหลือแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น

อย่ามาเรียกว่าลิงนะ! อีกอย่างนั่นมันของชั้นต่างหากโกคูเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้แล้วก็จัดการกับบะหมี่ตรงหน้าต่ออย่างหิวโหยโดยไม่สนใจคู่กรณีเอาซะเลยด้วยความโมโห+ ความหมั่นไส้โกโจก็ตบหัวโกคูเสียจนหน้าคว่ำลงไปในชามบะหมี่เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองโกโจตาขวางขณะที่บนหัวเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่เป็นภาพที่ชวนขบขันนักล่ะ

ก๊าก!555555555555555โกโจหัวเราะออกมาอย่างสะใจเขาไม่สนใจสายตาเขียวปั๊ดที่โกคูจ้องมาแม้แต่น้อยฮัคไคมองภาพนั้นแล้วก็พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที

ทำอะไรน่ะ!ไอ้กัปปะลามกโกคูโวยขึ้นมาบ้าง

ก็แกนั้นแหละมาแย่งบะหมี่ของชั้นทำไมเล่าไอ้ลิงโง่!

ฮัคไคเห็นท่าทางแบบนี้เขาก็เดาได้ว่าอีกเดี๋ยวต้องมีวางมวยกันอีกแหงๆเขาจึงมองหาสมาชิกอีกคนหนึ่งที่มักจะเป็นกรรมการห้ามมวยคู่เอกอยู่เสมอๆอยากรู้จังว่าซันโซจะนึกรำคาญขึ้นเมื่อไหร่แต่ว่าเมื่อมองออกไปเขากลับเห็นเก้าอี้ว่างเปล่าตัวหนึ่ง

อ้าว!ซันโซไม่อยู่เหรอเนี่ย.หายไปไหนล่ะฮัคไคกวาดสายตามองทางซ้าย-ขวาเพื่อมองหานักบวชหนุ่มผมทองคนนั้นแล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างเงียบๆเพื่อเดินออกไปตามหาซันโซเขานึกเป็นห่วงขึ้นมาบ้างว่าซันโซจะเป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงไม่ลงมาทานมื้อเที่ยง

ชายหนุ่มเดินขึ้นไปยังห้องพักที่อยู่บนชั้น 2 ของร้านะหมี่เดินไปตามระเบียงไม้ที่ถูกขัดเสียมันวาบแทบจะมองเห็นเงาของตัวเองสะท้านอยู่บนพื้นได้เลยทีเดียวนั้นแสดงให้เห็นว่าที่นี้ได้รับการดูแลอย่างดีจากผู้เป็นเจ้าของฮัคไคนึกชมอยู่ในใจและมันทำให้เขานึกถึงคานันขึ้นมาเธอเป็นคนพิถิพิถันในการทำความสะอาดเสมอข้าวของทุกชิ้นในบ้านจะได้รับการดูแลอย่างดีขณะที่เขาออกไปสอนหนังสือฮัคไคอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาทุกครั้งที่คิดถึงคานันมันทำให้เขาเป็นสุขและเจ็บปวดไปพร้อมๆกันทั้งๆที่เธอดูมีความสุขขนาดนั้นแท้ๆช่วงเวลาแสนสงบสุขของคนเราทำไมมันถึงได้สั้นนักนะ.

แกร๊กฮัคไคผลักประตูห้องพักของนักบวชหนุ่มเข้าไปจึงเห็นว่าคนที่ตามหาอยู่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องบนโต๊ะมีที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มจนล้นออกมาข้างนอกวางอยู่ข้างตัวชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วตรงไปยังโต๊ะไม้ที่วางไว้กลางห้อง

พักนี้สูบจัดจังนะครับในห้องมีแต่ควันเต็มไปหมดฮัคไคอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนทั้งที่รู้ดีว่าถึงเตือนไปก็ไม่มีประโยชน์

ก็เดินไปเปิดหน้าต่างสิซันโซตอบเรียบๆโดยไม่หันมามองคู่สนทนาแม้แต่น้อยฮัคไคแอบถอนใจกับความหัวรั้นไม่ยอมฟังใครของซันโซอยู่เงียบๆ

หมู่นี้สูบจัดพอๆกับโกโจเลยนะครับกำลังแข่งกันอยู่รึเปล่าครับ?ฮัคไคเอ่ยถามเชิงประชดประขันคนที่ฟังอยู่ก็หาได้สนใจไม่หากแต่มีคำคำหนึ่งสะดุดใจเขาทำให้เจ้าของดวงตาสีม่วงเข้มคู่งามละสายตาจากหนังสือพิมพ์ไปจ้องมองคู่สนทนาอย่างเอาจริงเอาจังดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นก็จ้องกลับมาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

ก็เพราะมีแต่เรื่องที่ทำให้หัวเสียบ่อยๆอย่างพวกงี่เง่าแล้วก็ช่างบ่นจู้จี้อยู่รอบตัวไงล่ะซันโซกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ขณะที่จ้องมองดวงตาคมกริบของฮัคไค

แค่นั้นเองเหรอครับ?ระหว่างประทะคารมกับนักบวชหนุ่มใบหน้าของฮัคไคมีรอยยิ้มระบายอยู่ตลอดเวลาทั้งนี้เพราะชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่นิดหน่อยคนที่อยู่เหนือกว่าย่อมรู้สึกสนุกกว่าเป็นธรรมดา

เฮ้!อยากจะพูดอะไรกันแน่ดวงตาคู่งามจ้องเขาราวจะจับผิดฮัคไคได้หัวเราะเบาๆตามแบบของเขาพลางกล่าวตอบ

ฮะฮะฮะแล้วคุณล่ะตามหาอะไรอยู่ของที่หาเจอแล้วหากไม่รีบคว้าเอาไว้ปล่อยให้มันหลุดลอยไปคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือตัวคุณเองไม่ใช่เหรอ?ครับ.ซันโซ

รอยยิ้มที่ดูแจ่มใสกับน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนของคู่สนทนาทำให้ซันโซนิ่งไปไม่กล่าวอะไรออกมาอีกเพราะเขาเองก็กำลังคิดเหมือนกันว่าจริงๆแล้วตัวเองกำลังหาอะไรอยู่กันแน่เมื่อครั้งที่สูญเสียที่พึ่งพิงทางใจไปในครั้งนั้นทำให้เด็กน้อยคนนั้นร้องไห้ด้วยความเสียใจความเหงาจากการไม่เชื่อใจใครก็ทำให้เด็กน้อยร้องไห้ออกมาร้องไห้จนแทบจะจมอยู่ในทะเลน้ำตาที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นความก้าวร้าวแข็งกระด้างและความเย็นชาที่ชายหนุ่มมีไม่ใช่เครื่องบ่งบอกว่าตัวเขาเข้มแข็งมันเพียงเกราะที่ป้องกันไม่ให้เขาต้องเข้าไปข้องเกี่ยวกับใครอีกเท่านั้นเพราะความอ่อนแอของเขาเขาจึงกลัวที่จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใครเขากลัวเหลือเกินว่าหากเทใจให้ไปแล้วสุดท้ายเขาก็จะถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกแต่ลึกเข้าไปข้างในแล้วเขาก็ยังคงว้าเหว่ไร้ที่พึ่งพิงไม่ต่างอะไรกับคนที่เดินตากสายฝนที่เย็นเฉียบโดยปราศจากร่มหรือที่กำบังจนอาจจะหนาวตายตายด้วยความเย็นได้ในไม่ช้า.และวันนั้นเมื่อหลายปีก่อนวันที่เขาได้ยินเสียงเรียกของไอ้ลิงโง่นั้นเขาก็คิดว่านี่แหละสิ่งที่เขาตามหาแต่ทว่าเมื่อได้พบกับมันแล้วเสียงร้องเรียกของหัวใจแทนที่จะหายไปมันกลับยังร่ำร้องอยู่อยู่ข้างในแถมยังร้องเรียกดังขึ้นทุกวันแล้วแบบนี้เขาควรทำอย่างไรดี

แล้วจะให้ชั้นทำอย่างไรเล่า!ซันเผลอพึมพำออกมาอย่างลืมตัวแต่เสียงพึมพำนั้นไม่หลุดรอดจากหูฮัคไคที่รอฟังคำตอบของซันโซอยู่ไปได้ดวงตาสีเขียวแมกไม้คู่นั้นจ้องมองร่างบางที่เบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่างที่มีสายฝนตกกระทบอยู่อย่างอ่อนโยน (แม้ในใจจะนึกสนุกอยู่ก็ตามที)

ชายหนุ่มสาวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวนักบวชหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซันโซหันกลับมามองฮัคไคด้วยความสงสัยรู้สึกไม่ไว้ใจรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาบนมุมปากของคู่สนทนาขึ้นมาตะหงิดๆ

สำหรับเรื่องนั้น..คงต้องถามใจคุณดูเองแล้วล่ะครับว่าจริงๆแล้ว.คนที่คุณรักน่ะเป็นโกคูหรือโกโจกันแน่ฮัคไคกล่าวช้าๆกะว่าคู่สนทนาจะต้องได้ยินคำพูดของเขาครบทุกคำหลังจากทิ้งระเบิดไว้เป็นที่สาแก่ใจตัวเขาแล้วฮัคไคก็เดินไปที่ประตูเพื่อจะเดินออกจากห้องและเขาเองก็ไม่นึกว่าระเบิดทีวางไว้มันจะระเบิดเร็วแบบนี้เมื่อเขาเปิดประตูออกเขาก็พบว่าโกโจกับโกคูยืนอยู่หน้าประตูท่าทางคงได้ยินเรื่องที่พูดกับเมื่อกี้นี้ด้วย

นายว่าอะไรนะฮัคไค.นายว่าซันโซรักใครนะ?โกโจยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่ข้างหน้าประตูพลางเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง.เขาตกใจกับเรื่องที่ได้ยินเอามากๆจนคิดว่าตัวเองต้องฟังผิดไปแน่ๆซันโซน่ะเหรอ? คนอย่างหมอนั่นมีหัวจิตหัวใจรับรู้เรื่องแบบนี้กับเขาเหมือนกันเหรอเนี่ย?.โดยเฉพาะคนคนนั้นอาจจะเป็นเขาด้วย

ซันโซที่หันมาทางประตูอยู่แล้วเห็นทุกอย่างโดยละเอียดทั้งสีหน้าที่แสดงความตกใจของโกโจท่าทางที่แน่นิ่งเป็นหินแบบนั้น เหมือนร่างสูงกำลังแสดงอาการรังเกียจเขาอยู่เลยและเมื่อเห็นแบบนั้นซันโซก็รู้สึกทั้งเจ็บปวดและอับอายอายเสียจนไม่อาจทนอยู่ในห้องนี้ได้อีกตั้งแต่เกิดมานอกจากเมื่อครั้งที่ปกป้องอาจารย์ไว้ไม่ได้ก็มีครั้งนี้แหละที่เขารู้สึกแบบนี้..อยากจะหนีไปเสียไกลๆหนีไปในที่ที่ไม่ไม่ใครหาเจอ.เขาจะได้ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกอับอายคนอื่นแบบนี้

ซันโซลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าก้าวยาวๆออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้แต่ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อมีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาฉุดข้อมือของเขาไว้

เดี๋ยวเซ่!มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนแม้ไม่หันกลับไปมองเขาก็รู้ว่าเสียงทุ้มแบบนี้เป็นเสียงของใครไม่เอาน่า หัวใจเต้นแบบนี้อีกแล้ว..ทำไมนะเวลาอยู่ใกล้ไอ้กัปปะงี่เง่านี่ทีไรหัวใจถึงเต้นแบบนี้ทุกทีมันเต้นเร็วและแรงราวกับจะกระโจนออกมาเต้นอยู่ข้างนอกอย่างนั้นแหละ

ปล่อยชั้น!ซันโซตวาดใส่โกโจอย่างหัวเสียเขาสะบัดข้อมือแรงๆเพื่อจะได้หลุดจากมือแกร่งเหมือนคีมนี่แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นทุกครั้งที่เขาพยายามจะสลัดให้หลุด

ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องชั้นไม่ปล่อยนายให้ไปไหนทั้งนั้นโกโจขึ้นเสียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะหันไปหาฮัคไคซึ่งดูเหมือนจะรู้เรื่องทุกอย่างดี (รู้ดีกว่าตัวเขาเองซะอีก)

เมื่อกี้นายว่าอะไรนะฮัคไคนายว่าหมอนี่ทำไมนะโกโจถามย้ำคำถามเดิมอีกครั้งความสนใจของเขาตอนนี้เบนไปอยู่ที่ฮัคไคแรงที่ใช้จับข้อมือของคู่กรณีจึงเริ่มคลายลงทำให้ซันโซสลัดหลุดไปได้

พอหลุดจากการเกาะกุมมาได้ซันโซก็วิ่งหนีออกไปทันทีเขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังจะวิ่งออกไปที่ไหนตอนนี้เขาคิดเพียงแต่จะหนีไปให้ไกลจากดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นก็พอโกคูมองซันโซที่วิ่งสวนออกไปแบบงงๆเขาไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

ซันโซ..นี่ซันโซจะไปไหนอ่ะโกคูจะวิ่งตามคุณผู้ปกครองไปแต่ก่อนที่จะวิ่งไปเขาก็ถูกมือของใครบางคนห้ามเอาไว้ก่อนโกคูหันมาทางเจ้าของมือข้างนั้นก็เห็นฮัคไคส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนพลางส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้เขาวิ่งตามไปเขาจึงหยุดยืนมองซันโซวิ่งหายออกไปจากสายตาพลางนึกสงสัยว่าทำไมฮัคไคถึงได้ห้ามเขาเอาไว้

ถ้าโกโจอยากรู้จริงๆทำไมไม่ตามไปถามเองล่ะครับเพราะดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อนเสียจนลืมเอาปืนติดตัวไปด้วยโอกาสแบบนี้มีไม่มากนะครับรีบไปเถอะฮัคไคกล่าวพลางมองตามซันโซที่เพิ่งวิ่งจากไปก่อนที่ดวงสีใบไม้จะหันกลับมาจ้องมองคู่สนทนาราวกับว่าเรื่องนี้เหล่านี้สนุกสนานเสียเหลือเกินโกโจยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไป ทิ้งสมาชิกที่เหลืออีก 2 คนไว้ข้างหลังโกคูเงยหน้าขึ้นมองฮัคไคอย่างไม่เข้าใจครั้งก่อนที่ 2 คนนี้อยู่ด้วยกันฮัคไคยังเลยบอกเป็นห่วงอยู่เลยแต่ทำไมคราวนี้ถึงดูสบายใจนักไม่กังวลเรื่อง 2 คนนั้นแล้วรึไงกันนะ?

นี่ฮัคไคทำไมนาย.โกคูถามขึ้นเมื่อทนความสงสัยต่อไปไม่ได้คนฟังฟังแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างสบายใจแถมกล่าวต่อประโยคคำถามที่ไม่จบความของเขาอีกด้วย

ทำไมผมถึงปล่อยให้ 2 คนนั้นคุยกันเองน่ะเหรอครับ? หึหึหึมันน่าสนุกว่านะครับถ้าทำอย่างนั้นพอเจอคำตอบแบบนี้เขาเด็กน้อยยิ่งงงไปกันใหญ่

แล้วนายไม่กลัว 2 คนนั้นจะฆ่ากันเองมากกว่าคุยกันเหรอ? นายก็รู้อยู่.ซันโซน่ะ.ดวงตากลมโตที่ทองสดใสจ้องมองคู่สนทนาอย่างไร้เดียงสา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็อาจจะใช่แต่ถ้าเป็นตอนนี้ผมว่าโกโจไม่เป็นไรหรอกครับแม้ว่าจะได้รับคำอธิบายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสงสัยในใจเขากระจ่างขึ้นแม้แต่น้อยโกคูเอียงคอมองฮัคไคอย่างไม่เข้าใจ

ตอนนี้ซันโซเองคงกำลังปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองอยู่เขาก็เลยไม่เคยคิดให้ลึกลงไปว่าจริงๆแล้วความรู้สึกที่เขามีความหงิดหงุดต่อโกโจนั่นมันคืออะไรกันแน่และ.ผมกำลังภาวนาครับ.ดวงตาสีเขียวใสกระจ่างของฮัคไคจ้องมองมาที่โกคูอย่างจริงจังผิดจากทุกครั้ง

ภาวนาเหรอ? ต่ออะไรล่ะ?

ไม่ทราบสิครับแต่ผมกำลังภาวนาอยู่ครับ..ภาวนาให้สิ่งที่ผมคิดนั้นถูก..ถ้าไม่อย่างนั้นหลังจากนี้ผมคงรู้สึกเหงามากกว่าเดิม

โกคูเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่ตอนนี้ดวงตาแสนสวยคู่นั้นดูเศร้าเสียเหลือเกินเขาไม่เคยเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของฮัคไคมาก่อนและเขาก็ไม่อยากเห็นสีหน้าแบบนั้นเลยโกคูเดินเข้าไปสวมกอดฮัคไคไว้หลวมๆเป็นการปลอบใจซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้กับคนผู้ถูกกอดไม่น้อยเลยทีเดียว

ทำไมล่ะทำไมนายถึงทำหน้าเศร้าแบบนั้น..ตลอดมานายเหงาอยู่ตลอดเลยเหรอ?งั้นชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนายเองนะนายจะไม่เหงาอีกแล้วล่ะโกคูกล่าวเบาๆขณะกอดร่างสูงของฮัคไคเอาไว้เมื่อได้ฟังคำปลอบใจนั้นริมฝีปากของฮัคไคก็เริ่มปราฏกรอยยิ้มขึ้นบางๆ

เหงาสิครับ..ผมเหงาเสมอเมื่อโกคูพูดเรื่องซันโซฮัคไคกระซิบพลางกอดตอบเด็กน้อย

ทำไมล่ะฮัคไคนายเกลียดซันโซเหรอ?เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยความสงสัยดวงตาสีทองสุกใสนั้นจ้องมาอย่างไร้เดียงสาไม่เปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่พบกัน.แล้วแบบนี้โกคูจะเข้าใจในสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ไปรึเปล่านะ?

เปล่าครับ.เพียงแต่ว่า.เวลาที่คนที่เรารักไม่ได้อยู่ข้างๆเราก็มักจะรู้สึกเหงาโกคูก็คงรู้สึกแบบนั้นใช่ไหมล่ะครับเวลาซันโซไม่อยู่

มันก็ใช่.แล้วทำไมนายถึงเหงาล่ะ?โกคูพยักหน้าตอบรับกับคำพูดนั้นแต่ว่ามันเกี่ยวอะไรกับความเหงาของฮัคไคกันล่ะ? เด็กน้อยผู้แสนจะไร้เดียงสาก็ยังไม่เข้าใจจึงความนัยที่อีกฝ่ายพยายามจะสื่อให้รับรู้อยู่ดี

ก็เพราะคนที่ผมรักคือโกคูน่ะสิครับ

ฮัคไคเองก็คาดเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหรอกไม่แน่ว่าเมื่อบอกออกไปตรงๆแล้วโกคูจะเข้าใจตรงกันกับเขารึเปล่าด้วยซ้ำชายหนุ่มก้มลงมองปฏิกิริยาตอบรับจากคู่สนทนาด้วยใจจดจ่อเมื่อได้เห็นรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าของเด็กน้อยมันก็ทำให้โล่งใจขึ้นมาเลยทีเดียว

ชั้นก็รักฮัคไคนะเพราะนายใจดีกับชั้นเสมอเลยนี่นา.รักซันโซด้วย..ชั้นรักพวกนายทุกคนเลย โกคูกล่าวอย่างร่าเริงแต่ทำเอาคนฟังแทบหมดแรงฮัคไคก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆปลงกับความไร้เดียงสาของเด็กน้อยก็จะทำไงได้ทั้งๆที่บอกออกไปตรงๆแล้วแต่เด็กน้อยดันไปเข้าใจคนละทางกับเขาเสียนี่จะให้เขาทำอย่างไรได้

ฮะฮะฮะงั้นเหรอครับขอบคุณนะครับที่รักผม

To Be Continued.....

เม้นท์ตามสะดวกนะจ๊ะ >_o*

ปล. สมาชิกจ๋า กองคลังใกล้หมดงบแล้ว ส่งของมาด่วนเน้อ