2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

ตอนที่ 4 แล้วน้า ฮัลโหลๆ ยังติดตามกันอยู่รึเปล่าทุกค้น (อารมณ์ป๋าเบิร์ดถามแฟนๆว่าสบายกันดีรึเปล่า)

เงียบฉี่.....

โอ้ ยังอยู่ครบทุกคนเลย ฮ่าฮ่า---หัวเราะไร้ความหมาย

เอามาลงต่อแล้วค่า หลังจากที่มีประกาศชมรมออกมาคั่นจังหวะเล็กน้อย ก็อย่างว่า งานหลวงบดบังงานราษฎร์ แต่ตอนนี้ว่างแล้ว ติดตามตอนต่อไปได้เลย

Fanfiction Saiyuki: Tell Me Why I Make You Mad chapter 4

ซ่า~

ฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสายเหมือนวันนั้นไม่มีผิดแต่ที่ผิดไปก็คือเขาในวันนี้ยังคงวิ่งออกไปแม้ว่าฝนกำลังจะตกแม้ว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะวิ่งไปไหนสมองก็ยังคงสั่งให้วิ่งต่อไปท่ามกลางสายฝนที่เย็นเฉียบที่ตกลงมาชโลมเส้นผมใบหน้าหรือว่าร่างกายของเขาจนเปียกปอนเขาหาได้สนใจมันไม่เขาก็ยังวิ่งต่อไป.ไปให้ไกลจากใครคนนั้น

แฮ่กแฮ่ก เสียงหอบของเขาดังแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นดินเมื่อรู้สึกว่าตัวเองวิ่งมาไกลพอสมควรแล้วเขายืนหลับตาพิงต้นไม้ต้นหนึ่งอย่างอ่อนล้าแล้วก็ปล่อยให้สายฝนลูบไล้เรือนผมใบหน้าและร่างกายของเขาอยู่อย่างนั้น

นี่ชั้นกำลังทำอะไรอะไรอยู่กันแน่จริงๆแล้วชั้นต้องการอะไรกันแน่อาจารย์ครับท่านจะได้ยินผมไหม? ในเวลาแบบนี้ผมควรจะทำอย่างไรดี

ความรู้สึกที่เขามีนั้นเมื่อมาคิดดูดีๆแล้วใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงคนนั้นเขารู้มาตลอดตั้งแต่พบกันเมื่อ 3 ปีที่แล้วดวงตาสีแดงดั่งเลือดคู่นั้นราวกับจะดูดให้เขาตกลงไปข้างในดวงตาที่ดูโดดเด่นน่าหลงใหลคู่นั้นทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

แต่ถึงแม้จะรู้อย่างนั้นแต่เขาก็ยังกลัวอยู่ดีที่ผ่านที่เขามักทำตัวเย็นชากับคนรอบข้างไม่ใช่เป็นเพราะอยากทำแต่เป็นเพื่อให้ตัวเองได้ชิน.ชินกับความเหงาเมื่อเวลาถูกทิ้งให้อยู่โดยลำพัง..เพื่อจะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวดเวลาถูกทิ้งก็เหมือนคนที่กินยาพิษเข้าไปทีละน้อยเพื่อเวลาถูกวางยาจะได้ไม่ถูกพิษนั้นทำร้ายเอาเขาก็เป็นคนแบบนั้น.เช่นเดียวกับที่พึ่งทางใจที่เพิ่งจะหาเจอแต่กลับไม่กล้าที่จะคว้าเอาไว้เพียงเพราะความกลัวกลัวว่าซักวันถ้าถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังเขาจะทนมันได้เหรอ? ทั้งๆที่ตลอดมาพยายามให้ตัวเองชินกับความเหงาแล้ว.หากว่ารับโกโจเข้ามา. เขาจะทนได้เหรอ?หากต้องกลับไปเผชิญกับความเงียบเหงาอีกครั้งหนึ่ง

.ไม่หรอกเขาไม่ใช่คนที่เข้มแข็งขนาดนั้น.ไม่เลยซักนิดเดียว.

หากต้องเป็นแบบนั้นจริงๆเขาคงทนไม่ได้แน่ๆเมื่อเป็นแบบนั้นเขาได้แต่ปฏิเสธไม่ยอมรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีแสร้งทำเป็นสนใจเรื่องอื่นเสียเพื่อจะได้ไม่มีเวลาคิดถึงมันทว่าเขาทำได้แค่ชั่วคราวเท่านั้นเพราะเมื่อไหร่ที่เผลอความรู้สึกเหล่านั้นก็จะกลับมาในความคิดเขาทุกทีดวงตาของเขามักจะคอยมองหาแต่ร่างสูงโปร่งของใครคนนั้นอยู่เสมอเมื่อมันแบบเช่นนี้ใครก็ได้ช่วยบอกที.บอกเขาทีว่าเขาควรทำตัวอย่างไร.

ซ่า.ซ่าแฉะ.แฉะ

เสียงเหมือนมีใครซักคนกำลังวิ่งผ่านมาทางนี้ซันโซรีบหลบเข้าไปแอบอยู่หลังต้นไม้มือก็ตะปบซองปืนสั้นที่เหน็บไว้ที่เอวแล้วพบว่ามันว่างเปล่าเขานึกด่าตัวเองให้จงหนักที่สะเพร่าลืมพกอาวุธออกมาในเวลาแบบนี้นี่หากหากว่าคนที่กำลังเดินมาเป็นมือสังหารของโกไคจิจะทำอย่างไรซันโซคิดหาทางเอาตัวรอดขณะที่สายตาคมกริมคู่นั้นจ้องมองเงาตะคุมๆที่กำลังเคลื่อนตัวเอามาใกล้อย่างใจจดจ่ออยู่ข้างหลังต้นไม้ต้นนั้นเอง.

ไม่นานนักเงาตะคุมๆก็เริ่มชัดเจนขึ้นมาเจ้าของเงานั้นเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้มีเรือนผมสีแดงสะดุดตา

แฮ่กแฮ่กแฮ่ก

ชายหนุ่มหยุดวิ่งหอบหายใจแรงจากความเหนื่อยเพราะระยะทางที่วิ่งมานั้นไม่ใช่น้อยๆเลยแม้ว่าจะเป็นคนที่ออกกำลังกาย(?) อย่างสม่ำเสมอก็ทำเอาหอบแฮ่กได้เหมือนกันดวงตาแดงดั่งไวน์ชั้นเลิศมองกวาดไปทั่วเพื่อหาร่างของใครคนหนึ่งอยู่อย่างตั้งใจคนคนเดียวที่สามารถไขข้อข้องใจที่รบกวนจิตใจเขาอยู่ได้.ทั้งที่ฝนก็ตกอยู่อย่างนี้สภาพอากาศเช่นนี้น่าจะเป็นสิ่งที่คนคนนั้นเกลียดที่สุด.ในเวลาแบบนี้ร่างบางหายไปอยู่ที่ไหนกัน

โธ่โว้ย!หายไปไหนนะไอ้นักบวชบ้า! แกคิดว่ามาปั่นหัวคนอื่นเล่นแบบนี้มันสนุกนักรึไง อยู่ไหนน่ะออกมาเดี๋ยวนี้นะ!โธ่โว้ย!ไอ้หัวล้านงี่เง่า! โกโจตะโกนออกมาอย่างเหลืออดเขาคิดเพียงจะระบายความหงุดหงิดออกมาเท่านั้นไม่ได้คิดเลยว่าคำพูดของเขานั้นจะถูกได้ยินโดยคนที่เขากำลังตามหาอยู่

ซันโซยืนพิงต้นไม้ฟังโกโจโวยวายอยู่เงียบๆเสียงหัวใจไม่ได้เต้นช้าลงเลยมันเต้นดังเสียจนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าว่าเขายืนอยู่ตรงนี้.ข้างๆนี่เอง

ได้โปรดเถอะหัวใจชั้นเต้นเบาๆหน่อยอย่าให้เขารู้เลยว่าชั้นอยู่ตรงนี้หากพบเขาชั้นไม่รู้จะพบหน้าเขาได้อย่างไรเมื่อเขารู้ความในใจของชั้นแล้ว.. ซันโซร้องสั่งหัวใจตัวเองแต่มีหรือที่มันจะยอมฟังเหมือนยิ่งว่าก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นราวกับจะแกล้งเขาอย่างนั้น..

แฉะแฉะ

เสียงฝีเท้าของคนเหยียบลงบนพื้นดินที่เปียกน้ำดังออกมาจากที่ไหนซักแห่งโกโจกวาดสายตามองต้นไม่ทุกต้นที่อยู่รอบตัวอย่างระมัดระวังพลางชักใบมีดติดโซ่อาวุธประจำตัวออกมาถือเอาไว้พร้อมรบเต็มทีและรอจังหวะให้คนที่ซ่อนตัวอยู่โผล่ออกมาแต่แล้วเวลาผ่านไปโดยไม่มีวี่แววว่าจะมีใครหรืออะไรโผล่ออกมาให้เขาจัดการแต่เขาแน่ใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดไปแน่ๆที่นี่ต้องมีอะไรซักอย่างอยู่กับเขาด้วยแน่นอน.แต่มันคืออะไรกันล่ะ?

เฮ้ย!ใครน่ะ! ใครอยู่ตรงนั้นออกมาดี๋ยวนี้นะไม่งั้นล่ะก็จะหาว่าชั้นใจร้ายไม่ได้นะ โกโจตะโกนถามแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างไม่เกรงใจพลางสาวเท้าเข้าไปหาต้นไม้ต้นหนึ่งในบรรดาต้นไม้หลายต้นที่อยู่ล้อมรอบตัวเขา

เสียงโซ่แกว่งไปมายังดังอยู่เป็นระยะและดูเหมือนจะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วนอกจากออกไปเผชิญหน้ากับใครคนนั้น.นี่คงได้เวลาแล้วที่จะต้องกลับไปเผชิญหน้ากลับความจริงเสียที.

สิ้นเสียงตะโกนของโกโจไปได้ซักพักร่างอันเปียกปอนของใครอีกคนหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ร่างบางในชุดนักบวชครึ่งท่อนเสื้อรัดรูปสีดำสนิทตัวนั้นพอเปียกน้ำแล้วยิ่งแนบเนื้อของคนใส่ทำให้เห็นถึงความบอบบางของร่างกายเรือนผมสีทองสุกสว่างที่มีหยดน้ำเกาะพราวภาพตรงหน้านั้นไม่ว่าใครก็คงไม่ปฏิเสธว่าคนตรงหน้าในเวลานนี้ช่างดู Sexy ต่างจากที่เคยเห็นมากนักดวงตาสีไวโอเล็ตที่จ้องมานั้นดูสงบนิ่งราวกับน้ำที่ถูกขังอยู่ในบ่อแววตาของคนที่ตกลงใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

โกโจจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึงว่าบทจะเจอก็เจอได้ง่ายดายปานนี้มันง่ายเสียจนเขาเองก็ยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อน.คำถามมากมายที่อยากจะถามแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนทุกอย่างมันดูสับสนเหลือเกินความเงียบงันเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมคนทั้ง 2 เอาไว้ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

ดวงตาแสนสวย 2 คู่ก็ได้แต่จ้องมองกันอยู่อย่างนั้นโกโจจ้องมองซันโซอยู่นานเขายอมรับว่ารู้สึกสนใจ นักบวชรูปงามผู้นี้อยู่บ้างตั้งแต่แรกที่ได้พบกันรูปโฉมที่งดงามผิดจากผู้ชายทั่วไปโดยเฉพาะดวงตาคมกริบราวใบมีดแต่แสนสวยคู่นั้นมันสะกดให้เขาจ้องมองอย่างลืมตัวแต่เพราะว่าความเย็นชาความก้าวร้าวโมโหร้ายที่ร่างบางมีมากพอๆกับความงามทำให้เขาไม่เคยคิดถึงซันโซในมุมมองอื่นนอกจากเพื่อนร่วมทาง เขาไม่เคยคิดเลยว่าท่าทางเย็นชาอวดดีกวนโมโหที่มีต่อเขานั้นมันแฝงความรู้สึกแบบใดเอาไว้เพราะเช่นนั้นเมื่อมาได้รับรู้ (ด้วยความบังเอิญ) ความรู้สึกที่ซุกซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดของนักบวชรูปงามรูปนี้แล้วเขาก็อดตกใจไม่ได้เพราะเขาไม่ได้คิดเลยว่าอีกฝ่ายก็สนใจ เขาอยู่เหมือนกัน

เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่มีใครรู้แต่คนทั้ง 2 ก็ยังคงจ้องมองกันอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่มีใครจะพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกมาส่วนซันโซทั้งๆที่ตัดสินใจว่าจะหันหน้าไปเผชิญหน้ากับความจริงแต่พอเอาเข้าจริงแล้วเขากลับทนไม่ได้.ทนจ้องดวงตาคู่นั้นต่อไปไม่ได้.

ไม่ไหวแล้วชั้น..ขืนถ้ายังจ้องต่อไปชั้นคงจะต้องหลุดอะไรออกไปแน่ๆ ซันโซคิดพลางหันหลังเพื่อจะเดินจากไป.ไปให้ไกลจากดวงตาคู่นั้น.

เดี๋ยวเซ่!จะหนีอีกแล้วรึไง? โกโจเริ่มชักฉุนขึ้นมาเมื่อคู่กรณีเริ่มจะหนีจากไปอีกเขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือขาวเนียนของอีกฝ่ายไว้เพื่อรั้งไม่ให้ร่างบางหนีจากไปเหมือนครั้งแรก

ปล่อย!ชั้นไปไหนก็เรื่องของชั้น แกไม่ต้องมายุ่ง! ซันโซหันกลับมาตวาดแวดใส่เขาเหมือนครั้งแรกไม่มีผิดดวงตาสีไวโอเล็ตคู่งามตวัดมองเขาอย่างโกรธขึ้งท่าทางแบบนั้นก็เป็นท่าทางที่ร่างบางแสดงต่อเขาเป็นประจำอยู่แล้วเขาเลยไม่รู้เลยว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติไป

ไม่ยุ่งไม่ได้! ก็นาย.ชั้นอยากรู้เรื่องที่ฮัคไคพูดเป็นความจริงรึเปล่า?โกโจตะโกนแข่งกับสายฝนถามคู่สนทนาเพื่อเอาความจริงมาลบล้างความสงสัยของเขาซันโซฟังคำถามแล้วก็นิ่งไปเขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่ยอมตอบ.คำตอบความจริงมีอยู่ในใจนานแล้วแต่ว่าปากมันหนักเหลือเกิน..ยากเหลือเกินที่จะตอบคำถามออกไป.ถ้าเขาตอบออกไปแล้วเขายังทนที่จะยืนอยู่ตรงนี้ได้อีกรึเปล่านะ?

เฮ้!อย่าเอาแต่เงียบเซ่!ตอบมา! โกโจจับไหล่คู่สนทนาเขย่าเร่งเอาคำตอบจากร่างบางที่เหมือนจะเกิดเป็นใบ้ขึ้นมากระทันหันใบหน้าเรียวสวยแต่ซีดขาวจากความเย็นของน้ำฝนเบือนหนีไปทางอื่นไม่ยอมสบตาเขาทำเหมือนไม่สนใจยิ่งกระตุ้นให้โกโจโมโหขึ้นมา

เลิกซะทีได้ไหมเล่า! เลิกปั่นหัวคนอื่นเล่นแบบนี้ซะทีนายเห็นชั้นเป็นของเล่นรึไงวะไอ้นักบวชงี่เง่า ในใจนึกอยากจะต่อยคู่สนทนาเสียหมัดเสียหมัดสองหมัดเสียให้หายโมโหแต่พอได้ฟังน้ำเสียงที่ดูราวกับเด็กผู้ทิ้งของซันโซแล้วเขาก็ทำไม่ลง

.ใครปั่นหัวใครกันแน่.ทำไมกันทำไมเวลาอยู่ไกลนายทีไรชั้นถึงต้องหงุดหงิด..หัวใจเต้นผิดจังหวะ..สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว.คิดอะไรไม่ออกคิดได้แต่เรื่องของแก.ไหนลองบอกสิว่าใครกันแน่ที่โดนปั่นหัว

คำบอกเล่าที่ดูเหมือนจะทดแทนคำตอบที่เขาอยากรู้ไปอย่างแนบเนียนทำให้โกโจเป็นฝ่ายนิ่งไปแทนตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ได้ยินที่หน้าห้องพักนั้นเขาไม่ได้ฟังผิดแต่อย่างใดเหลือแค่เพียงว่าเขาจะจัดการกับมันอย่างไรเท่านั้น.จะตอบรับ.หรือว่าปฏิเสธ

edit @ 2006/12/05 13:45:29

edit @ 2006/12/05 13:47:30
edit @ 2007/01/31 23:16:58