2CSU - Welcome to Silpakorn University Cartoon Club

ตอนแรกตั้งใจว่า​ ​จะ​เอาสปอยล์​ไลเออร์​เกมมาลงต่อ เห็นว่าตอนแรก​ได้​รับเสียงตอบรับดี ถึง​ขั้นติด​ hot post ใน​ exteen ด้วย​ ​ตัวคนเขียน​และ​เพื่อนก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน​ว่าติด​ได้​ยัง​ไง แต่ก็รู้อย่างหนึ่งว่า​ ​นี่คือหลักฐานที่​แสดง​ให้​เห็นว่าชมรมเรา​ได้​รับการยอมรับ​จาก​สังคมโลก​แล้ว​ ​บันไซ​ \(^0^)/ ....​เราดี​ใจเว่อร์​เกินไป​หรือ​เปล่า​เนี่ยเอาล่ะ​ ​มา​เข้า​เรื่อง​กัน​เลยดีกว่า สปอยล์คราวนี้ยาวกว่า​ไลเออร์​เกมอีก​ ​เดี๋ยว​ไม่​จบ

เรื่องที่​เรา​จะ​นำ​เสนอวันนี้คือ​ ​เรื่อง​ 魔人探偵 脳噛ネウロ (Majin Tantei Nougami Neuro) หรือ​ นักสืบปีศาจปริศนา​ ​นิวโร ผู้​แต่งคือ​ ​ยู​เซย์​ ​มาสึอิ​ (yuusei matsui) ลง​อยู่​ใน​ ​โชเน็นจัมพ์รายสัปดาห์​ ​ตั้งแต่ราวๆ​ ​เดือนกุมภา​ 2005 ส่วน​ใหญ่​แล้ว​การ์ตูน​ใน​โชเน็นจัมพ์มัก​จะ​ได้​ลิขสิทธิ์มาตีพิมพ์ที่บ้านเรา แต่ว่ากลับ​ไม่​เห็นเรื่องนี้ตามแผนหนังสือเลย ถามเพื่อนที่อ่านบูม​กับ​ซีคิดส์ก็​ไม่​เห็นมีลง ทั้ง​ที่​เรื่องนี้ดังพอสมควร​ใน​ญี่ปุ่นปัจจุบันออกรวมเล่มมา​แล้ว​ 14 เล่ม (​ซึ่ง​ข้าพเจ้าก็อ่านแบบซัดโฮก​ 14 เล่มรวดไปเรียบร้อย) ​แถมมี​เวอร์ชั่นอนิ​เมออกมา​ให้​ชม​ด้วย ตอนนี้ฉาย​อยู่​ราวๆ​ ​สิบกว่าตอน (หาซับดูยากมาก ต้อง​โหลดดิบมาดูอย่างเดียวเลย​ - - - ​ใช่​ว่า​ ​จะ​ดูรู้​เรื่องนะ​ -_-“) ​ด้วย​เหตุนี้​ ​หึๆ​ ​เรา​จึง​ต้อง​กลับมาสร้างกระ​แสอีกครั้ง​ V(-_+)o

Majin Tantei Nougami Neuro เป็น​เรื่องราวของปีศาจ​ ​โนงามิ​ ​นิวโร​ (ขออธิบาย​ – ​โนงามิ​ ​แปล​จาก​ภาษาญี่ปุ่นตรงๆ​ ​คือเขมือบสมอง แปลดีๆ​ ​ก็คือบริ​โภคปัญญา​เป็น​อาหาร ส่วน​ Nuero ​ภาษาอังกฤษ​ ​แปลว่า​ ​เส้นประสาท​ ​ส่วน​ใหญ่​จะ​เกี่ยว​กับ​สมอง​ ​ดูตรง​กับ​เนื้อหา​เรื่องดี​ เป็น​เหตุผล​ให้​เรา​แปลว่า​ ​นิวโร​ ​อ่ะนะ บางเวบ​เขา​ก็อ่าน​กัน​ ​เนโร​ ​เนียโร​ ​เนวโร​ ​ขึ้น​อยู่​กับ​จะ​อ่าน​แล้ว​กัน) ปีศาจนิวโร​เป็น​สิ่งมีชีวิตที่กิน​ ‘ปริศนา’ เป็น​อาหาร แต่ว่าดู​เหมือนปริศนา​ใน​โลกปีศาจ​จะ​ไม่​พอกระ​เพาะของพี่​แก ทำ​ให้​นิวโร​ต้อง​ขึ้นมา​ยัง​โลกมนุษย์​เพื่อหาปริศนารสเลิศอร่อยที่​แบบเชลล์ชวนชิม​ต้อง​ยกนิ้ว​ให้ (เหมือนตัวการ์ตูนบางเรื่องเลยเนอะ​ ​ที่​เบื่อนรก​แล้ว​มาหาอะ​ไรเล่นสนุก​ใน​โลกมนุษย์​ ​จน​เขา​วุ่นวาย​เพราะ​สมุดโน้ตเล่มเดียวเนี่ย) ​ปริศนาที่นิวโร​ต้อง​การ​นั้น​แฝง​อยู่​ใน​คดีฆาตรกรรม เมื่อ​เขา​ไขคดี​ได้ เขา​ก็​จะ​สามารถ​กินปริศนาของคดี​นั้น​เป็น​อาหาร อย่างไรก็ตามเพื่อ​ไม่​ให้​ตัวเอง​เป็น​ที่สะดุดตาของ​ผู้​คน​ (แต่​เอา​เข้า​จริง​ ​พ่อคุณก็​เด่นเว่อร์ซะ) เขา​จึง​ต้อง​การหุ่นเชิดเพื่อมา​เล่นบทนักสืบแทน และ​คนที่นิวโรเลือกจิกหัว​ใช้​ก็คือ​ ​สาวน้อยมัธยมปลาย​ ​คาสึรางิ​ ​ยา​โกะ​ ​ใน​ขณะที่ตัวนิวโรเองกลาย​เป็น​ผู้​ช่วย​นักสืบคอยชักใย​อยู่​เบื้องหลัง (​ความ​จริงนางเอกเรา​ ​มันทำ​แค่ชี้นิ้วบอกว่า​ ​ใคร​เป็น​คนร้าย​เท่า​นั้น​แหละ​ ไอ้​เรื่องอธิบายคดี อีตาพระ​เอกเราก็รับหน้าที่​ไป​อยู่​ดี)

ถึง​เนื้อเรื่อง​จะ​เป็น​แฟนตาซี​ ​สืบสวน แต่ก็อย่า​เผลอคิดว่า​ ​จะ​ออกแนวเหมือนโคนัน​หรือ​คินดะ​ ​เชียวล่ะมันแหวกแนวกว่านี้​เยอะ​ (แนวอะ​ไรก็​ไม่​รู้​ ​ฮา) ​เพื่อ​ความ​เข้า​ใจเราลองไปอ่านสปอยล์​กัน​ก่อนดีกว่า​ ​แล้ว​ค่อยมาพูด​ถึง​เรื่อง​อื่นๆ​ ​กัน​อีกที คราวนี้ตัดรูปมา​แปะ​เหมือนเดิมแต่ยกเว้นว่า​เป็น​ภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ เนื่อง​จาก​ไม่​มี​เวลาทำ​โฟโต้​ แถมตอน​ 1 ยัง​มีตั้ง​ 50 กว่าหน้าอีก​ ​ก็​เลยขอเขียนคำ​อธิบาย​ใต้​ภาพแทนละ​กัน​นะ รูปเยอะ​ไปหน่อย​ ​อาจ​จะ​อืด​เล็ก​น้อย ก็​ต้อง​ขออภัย​ด้วย​นะค้า

Majin Tantei Nogami Neuro – ​นักสืบปีศาจปริศนา​ ​นิวโร​ ​ตอนที่​ 1 - มือ​ (ปล​. ​ที่​เขียนบรรยาย​ไม่​ได้​ตรงตามหนังสือการ์ตูนเป๊ะๆ​ ​มีการเพิ่มเติมเสริมแต่งคำ​พูดเพื่ออรรถรส​ใน​การอ่าน​ - - - ​ตรงไหน​?)

เปิดฉาก​ ​ณ​ ​โลกปีศาจ​

ท่ามกลางบรรยากาศอันพิศวง มีปีศาจตนหนึ่งกำ​ลังยืนตระหง่าน​อยู่​ปลายหุบเหว​

“ใน​โลกนี้​ไม่​อาจเติมเต็ม​ความ​กระหายปัญญาของข้า​ได้ ข้าจำ​เป็น​ต้อง​ขึ้นไป​ยัง​โลกข้างบน เพื่อ​ค้น​หาสุดยอด‘ปริศนา’ที่ซับซ้อน​เป็น​เลิศ ล้ำ​ลึก​เป็น​เลิศ และ​รสชาติ​เลิศมากที่สุด” ปีศาจตน​นั้น​กล่าว​ด้วย​น้ำ​เสียงหิวกระหาย มันมี​เขา​ยาวสองข้างที่หัว​และ​ใบหน้าที่​เหมือน​...​นกแก้ว​ (ชิมิ​?)

ตัดฉากมาที่​โลกมนุษย์

คาซึรางิ​ ​ยา​โกะ เด็กนักเรียนมัธยมปลายที่​เคย​ใช้​ชีวิตปกติอย่างสงบสุขกลับ​ต้อง​มีอันแปรเปลี่ยนไป​เพราะ​พ่อถูกฆ่าตาย เนื่อง​จาก​เป็น​คดีฆาตรกรรมที่มีปริศนา ทำ​ให้​ทางตำ​รวจสืบสวนคดี​ได้​อย่างล่าช้า​

“ยา​โกะจัง” ตำ​รวจสองนายที่รับผิดชอบ​ใน​คดีนี้ ทา​เคดะ เคทา​โร่​ (หัวหน้าชุดขาว) และ​ซาซาสึกะ​ ​เอจิ​เรียกเธอ​ เขา​ทั้ง​คู่​เป็น​เจ้าหน้าที่กรมตำ​รวจ​ ​แผนกสืบสวนที่​ 1

“ตอนนี้ทางตำ​รวจก็พยายามสืบสวนอย่างสุดกำ​ลัง เร็วๆ​ ​นี้​เรา​จะ​ต้อง​จับคนร้ายที่ฆ่าคุณพ่อของหนู​ให้​ได้​แน่” ทา​เคดะกล่าว ใน​ขณะที่ยา​โกะยิ้มรับอย่างร่า​เริง อย่างไรก็ตามซาซาสึกะที่​เฝ้าดู​อยู่​ข้างหลัง ก็รู้ว่า​เบื้องหน้าของใบหน้าที่​เปี่ยมไป​ด้วย​รอยยิ้ม​เป็น​แค่​เพียงการฝืนอดทน​ไว้​เท่า​นั้น

ขณะที่ยา​โกะกำ​ลังโศกเศร้า​เพราะ​การ​จาก​ไปของพ่อ เธอ​ไม่​รู้​เลยว่า​ ​ตัวเองกำ​ลังถูกจับตาดู​จาก​สิ่งมีชีวิตอีกโลกหนึ่ง พร้อม​กับ​สิ่งที่มัน​ต้อง​การคือ​ ‘ปริศนา’

ยา​โกะหลบไปพักผ่อนเงียบๆ​ ​เพียงลำ​พัง อันที่จริงเธอ​เป็น​เด็กที่ร่า​เริง​และ​ชอบกินมาก​ (กินแบบที่​เรียกว่า​ ​มีหลุมดำ​ใน​กระ​เพาะ​เลยก็ว่า​ได้)​ ​แต่​ใน​เวลานี้​เธอกลับ​ไม่​มีอารมณ์กินกระทั่งเค้กที่ตนเองชอบเลยแม้​แต่น้อย น้ำ​ใสๆ​ ​เริ่มไหลออกมา​จาก​ดวงตา

“ทำ​ไม​ถึง​ร้องไห้ล่ะ​?”

มี​เสียงของใครคนหนึ่งถามเธอ

“ก็​แหงสิ พ่อตัวเองโดนฆ่านะ​ ​ใคร​เขา​ก็​ต้อง​ร้อง​กัน​ทั้ง​นั้น​แหละ” ​ยา​โกะตอบสวนกลับไป

“แปลก เจ้าควร​จะ​หัวเราะสิ​ ​ไม่​ใช่​ร้องไห้”

เสียง​นั้น​พูดอีกครั้ง ยา​โกะหันกลับไปแต่​ไม่​พบใคร ตอนที่​เธอคิดว่าตนเองหู​แว่วไปเอง​นั้นมันก็ปรากฏตัวขึ้นมา​...

“มี​ ‘ปริศนา’ น่าอร่อย​อยู่​ใกล้​ขนาดนี้​เชียวนะ​? ​ถ้า​เป็น​ข้า​ ​คง​จะ​ดี​ใจมากจนหยุดหัวเราะ​ไม่​ได้​แน่”ชายลึกลับที่​โผล่​ด้วย​ท่ายืนต้านทานแรงโน้มถ่วงพูด​ด้วย​น้ำ​เสียงเริงร่า ดูตรงไหนก็​เรียก​ได้​ว่า​ ​คนประหลาดชัดๆส่วน​ยา​โกะ​นั้น​ได้​แต่อึ้งกิมกี่ ปกติ​ถ้า​เจอตัวประหลาดโผล่มาอย่างนี้​ ​แถม​ใน​งานศพ​ด้วย​ ​คง​ได้​เผ่น​กัน​หน้าตั้ง​แล้วแต่ยัยหนูนี่​ยัง​คงทำ​ใจแข็งถามออกไปว่า

“นะ​...​นาย​...​เป็น​ใคร​กัน​?”

“ชื่อของข้าคือ​ ​นิวโร​ (โนงามิ นิวโร) ข้า​เกิดมา​เพื่อกิน​ ‘ปริศนา’ ​เป็น​สิ่งมีชีวิต​จาก​โลกปีศาจ” ว่า​แล้วเฉพาะ​ส่วน​หัวของชายคน​นั้น​ก็​เปลี่ยนรูปร่างไป​เป็น​...

“อ๊ะ​ ​ฉันเคยเห็น เจ้าขุนทอง​ ​ฉายตอนเจ็ดโมง​เช้า​ใช่​ม้า!?”

“เดี๋ยว​ ​งับหัวหลุดเลยนี่ ปีศาจต่างหากโว้ย​ ​ไม่​ใช่​นกขุนทอง”

ยา​โกะตัวสั่นพั่บๆ​ ​ด้วย​ความ​กลัว​...​งานศพแท้ๆ​ ​ดัน​ไม่​มีผี แต่มีปีศาจหน้านกแก้วโผล่ออกมา​แทนนี่มันเกิดเฮี้ยนอะ​ไรกานนน!!!

“โอ๊ะ” ​ปีศาจนกแก้วกลับร่างไป​เป็น​คนเหมือนเดิม​ “ข้ารู้สึก​ได้​ถึง ‘ปริศนา’ ชิ้น​เล็กๆ​ ​อีกหนึ่งชิ้น​อยู่​แถวๆ​ ​นี้ไปกินทาง​นั้น​เรียกน้ำ​ย่อยก่อน​จะ​ดีกว่า”

พูดจบ​เขา​ก็ชี้นิ้ว​ ​ไปทางยา​โกะ​ “พอดี​เลย​...​เจ้ามนุษย์ตรง​นั้น​น่ะ จงมาร่วมมือ​กับ​ข้าซะ”

“ระ​ ​ร่วมมือ​...​งั้นเหรอ​?”

“ใช่​แล้ว มี​ความ​จำ​เป็น​ทำ​ให้​ข้า​ไม่​อยากโดดเด่นสะดุดตาบนโลกข้างบน เพื่อการนี้จำ​เป็น​ต้อง​มีมนุษย์คนหนึ่ง​เป็น​หุ่นเชิด ไม่​สิ เรียกว่า​ ​หากมี​ผู้​ร่วมมือที่ดี​ ​ข้า​จะ​ได้​เบา​ใจไงล่ะ” ​ปีศาจนิวโรอธิบาย ยา​โกะรู้สึก​ถึง​กลิ่นทะ​แม่งๆ​ ​อย่างไรก็ตามระหว่าง​ยัง​งุนงงจับต้นชนปลาย​ไม่​ถูก​ ​เธอก็​โดนนิวโรลากไป​ยัง​ร้านน้ำ​ชา​แห่งหนึ่งซะ​แล้ว

ที่ร้านน้ำ​ชา​ใกล้ๆ​ ​นิวโร​ใน​คราบมนุษย์กำ​ลังทำ​หน้า​แอ๊บแบ้ว​...​ทีพูด​กับ​เธอ​ใช้​แทนตัวเองว่า​ ‘ข้า’ ทีต่อหน้าคน​อื่น​ดันแหลว่า​เป็น​ ‘ผม’ หมอนี่มัน​เป็น​คน​ยัง​ไง​กัน​แน่​ (มัน​ไม่​ใช่​คนจ๊ะ​ ​หนู​ ​มัน​เป็น​ปีศาจสบู่ตรานกแก้วต่างหาก)

“นี่นาย ลากฉันมาที่นี่มีจุดประสงค์อะ​ไร​กัน!?”

“ข้า​ไม่​ได้​เข้า​มา​ใน​ร้านกา​แฟนี้​เพื่อกินขนมปังปิ้ง​หรือ​เครปหรอกนะ แต่มา​เพื่อที่​จะ​กิน​ ‘ปริศนา’ ต่างหาก” ​นิวโรตอบ

“กิน​ ‘ปริศนา’? ไม่​เห็น​จะ​เข้า​ใจเลย อธิบาย​ให้​มันฟังง่ายๆ​ ​หน่อยสิ” ​ยา​โกะชักเริ่มหงุดหงิด

“หืม​ ​งั้น​จะ​พูด​ให้​ฟังง่ายๆ​ ​นะ อีก​ไม่​นาน​ใน​ร้านกา​แฟนี้​จะ​มีคนตาย​ ​ฟันธง”

พรวด​ - - -!!! ยา​โกะพ่นกา​แฟออกมา​จาก​ปาก หมดสิ้น​ความ​เป็น​กุลสตรี​ใน​บันดล “แค่กๆ​ ​นี่นาย​เป็น​ปีศาจ​หรือ​หมอลักษณ์​กัน​แน่!? จะ​บ้า​เหรอ!! รู้​ได้​ยัง​ไงว่า​จะ​มีคนตาย​...”

พูด​ไม่​ทันคาดคำ ชายคนหนึ่งก็อ้วกออกมา​เป็น​เลือดเสียโอเว่อร์​ ​ก่อน​จะ​สิ้นใจตาย ปริศนา​แรก​ได้​เริ่มต้นขึ้น​แล้ว (นิวโร​ ​แกน้ำ​ลายไหล​ได้​เสื่อมบทพระ​เอกจริงๆ​)

หลัง​จาก​นั้น​ตำ​รวจก็​เข้า​มา​ใน​ร้าน เพราะ​เกิดคดีฆาตรกรรมทำ​ให้​ยา​โกะ​ ​นิวโร​ ​และ​บรรดาคน​ใน​ร้าน​ต้อง​รอสอบปากคำ​ ระหว่าง​นั้น​นิวโร​จึง​อธิบายเรื่องเกี่ยว​กับ​ปริศนา​ให้​ยา​โกะฟัง

“ปริศนาก็คือ​ ​นิยายที่ประพันธ์​โดย​ ​ว​. ​ณ​ ​ประมวลมารค​ ​เคยสร้าง​เป็น​ละครโทรทัศน์นำ​แสดง​โดย​หมิว​ ​ลลิตา​กับ​นก​ ​ฉัตรชัย​ ​ขอบคุณข้อมูล​จาก​วิกิพี​เดียไทย​...​จะ​บ้า​เหรอ คนละ​เรื่อง​แล้ว​โว้ย!!” ​นิวโรขว้างสคริปทิ้งอย่างหัวเสีย เปลี่ยนร่าง​เป็น​หัวนกแก้วอ้าปาก​จะ​งับหัวคนเขียน

คนเขียน​ “ทะ​...​ขอโทษที หยิบบทผิด​ ​อันนี้ของแท้ชัวร์​ ​แฮะๆ”

โอเค​ ​เทคสอง​ ​เริ่ม​ได้

“พลังงานที่ข้าบริ​โภคแฝง​อยู่​ใน​จิตอันมุ่งร้ายของมนุษย์” ​นิวโรอธิบายตามสคริป​ใหม่​ “ตั้งแต่​ความ​เกลียดชังจน​ถึง​เจตนาที่​ไม่​ดี​ทั้ง​หมด​เป็น​จิตอันมุ่งร้าย

เมื่อพลังงานแฝง​อยู่​ใน​จิตอันมุ่งร้าย จะ​เกิดทางวงกตอันซับซ้อนขึ้นรอบๆ​ ​เพื่อปกป้อง​ผู้​เป็น​เจ้าของ​จาก​ศัตรูภายนอก นั่นแหละคือปริศนา​ ​หรือ​กล่าวคือ​ ​อาหารของข้า ที่ข้าทำ​ก็คือหาวิธี​ไขทางวงกตแห่ง​ ‘ปริศนา’ เพื่อดึงพลังงานที่​อยู่​ข้าง​ใน​นั้น​ออกมานั่นเอง”

ยา​โกะทำ​หน้า​เอ๋อ

“อะ​ไร​ ​ยัง​ไม่​เข้า​ใจอีกเหรอ​ ​นี่​แม่​เจ้า​เลี้ยง​ด้วย​ข้าว​หรือ​ด้วย​หญ้า​กัน​แน่​เนี่ย​?” นิวโรแขวะ

เฮ้ย​ ​นี่หาว่าฉัน​เป็น​สัตว์มี​เขา​เหรอออ!!?

ตอน​นั้น​เองประตูร้านกา​แฟก็​เปิดออก

“อ้าว​ ​ยา​โกะจัง​?” ทา​เคดะ​กับ​ซาซาสึกะนั่นเอง ทั้ง​คู่มาที่นี่​เพื่อสอบปากคำ​เบื้องต้น​กับ​คนที่​อยู่​ใน​ร้าน

“คนๆ​ ​นั้น​คือ​...” ​นายตำ​รวจทา​เคดะมองไปที่นิวโรอย่างสงสัย

“คุณตำ​รวจ​ ​ช่วย​ด้วย​ ​ไอ้หมอนี่​เขา​เป็น​ปีศา​...​เจี๊ยก!!”

นี่​แน่ะ​ ​ฟ้องเหรอ​? ​กะซวก​เข้า​ให้​...​นิวโรเอามือยัดปากยา​โกะอย่าง​ไม่​ปรานี ก่อน​จะ​เปลี่ยนไปทำ​หน้า​แอ๊บแบ้วทันที

“ผม​เป็น​ผู้​ช่วย​ของอาจารย์คาซึรางิ ยา​โกะ​ ​ยอดนักสืบคนนี้ครับ อาจารย์​ไขเรื่องสืบสวน​ใน​เน็ต​ได้​เก่งมากผมชื่นชม​ความ​สามารถ​ใน​การสืบสวนของท่านมากเลยครับ”

“งั้นเหรอ​...” ​ซาซาสึกะมีท่าทีติดใจสงสัย​เล็ก​น้อย แต่​เพราะ​กำ​ลังปฏิบัติหน้าที่​อยู่ เขา​จึง​ไม่​ได้​ถามอะ​ไรต่อไปมาก

พอมือของนิวโรหลุดออก​จาก​ปาก ยา​โกะก็ต่อว่าทันที​ “อ่อนเค็มไปนิด ไม่​ใช่​สิ​ นี่มันเรื่องอะ​ไร​กัน​ ​จะ​ให้​ฉัน​เป็น​นักสืบเหรอ​ ​จะ​บ้า​หรือ​ไง​?”

“ไม่​มีปัญหา ข้า​จะ​เป็น​คนแก้ปริศนา​ ส่วน​เจ้า​แค่​แกล้งทำ​เป็น​ไขคดี คน​จาก​โลกปีศาจเช่นข้า​เมื่อ​อยู่​บนโลกข้างบนจำ​เป็น​ต้อง​ซ่อนตัวตน​ให้​พ้น​จาก​ผู้​คน

การโดดเด่น​ด้วย​ผลงาน​หรือ​ชื่อเสียง​เป็น​เรื่องผิดมารยาท จึง​ต้อง​มีตัวแทน​ไว้​บังหน้า​ไงล่ะ”

“ก็​เลย​จะ​ให้​ฉันทำ​งั้นเหรอ ไม่​เอาหรอก” ​ยา​โกะ​เถียง​ “เดี๋ยวก็​ได้​กลาย​เป็น​การ์ตูนสืบสวน​ไม่​มีวันจบ​หรือ​ไม่​ก็คนร้ายมี​แต่คน​ใกล้​ตัวหรอก”

“ไม่​เหรอ​? ​ถ้า​ปฏิ​เสธ​ ​ข้า​จะ​เอามือยัดปากแบบเมื่อกี้อีกนะ” ​นิวโรขู่​ด้วย​หน้าตาบ้องแบ้ว แต่ตอนนี้​จะ​ผี​เผอ​ ​ปีศาจ​ ​ยมฑูต​ ​ยา​โกะของเราก็​ไม่​กลัว​แล้ว

“เชิญเลย! ​ถ้า​ต้อง​ไป​ช่วย​ปีศาจล่ะก็​ ​โดนเอามือยัดปาก​ยัง​จะ​ดีกว่า​...”

“เอาจริงอ่ะ” ​นิวโรค่อยๆ​ ​ถอดถุงมือ

“ช่วย​ไม่​ได้ งั้นข้า​จะ​กะซวก​ให้​ทะลุ​ไป​ถึง​รูทวารเลย​แล้ว​กัน​นน”

“ยะ​...​ยอม​เป็น​นักสืบ​ให้​...​ก็​ได้​ค่ะ” ยา​โกะตอบรับอย่างหวาดกลัว

ส่วน​ทางด้านตำ​รวจ เจ้าหน้าที่ชันสูตรสันนิษฐานว่า​ ​มียาพิษติด​อยู่​ใน​แซนวิชที่​ผู้​ตายรับประทาน ใน​เวลา​เดียว​กัน​ซาซาสึกะ​และ​ทา​เคดะก็กำ​ลังสอบถามลูกน้องของ​ผู้​ตายที่นั่งโต๊ะตัวเดียว​กัน เมื่อตรวจ​ค้น​ตรงเก้าอี้ที่​เขา​นั่งก็พบ​กับ​...​ขวดยาพิษ

“ผม​ไม่​รู้​เรื่อง​...​ไม่​ใช่​ของผม ผม​ไม่​ได้​ฆ่า​เขา​นะครับ!!!” ​ชายคน​นั้น​ปฏิ​เสธ​ด้วย​ใบหน้าซีดเซียว

พวกยา​โกะมองดูการสืบสวนของตำ​รวจ​อยู่​ห่างๆ “แล้ว​นาย​จะ​ทำ​ไงต่อไปล่ะ ตำ​รวจกำ​ลังสืบสวน​อยู่เราคงไปทำ​ตัวเหมือนเด็กแก่​แดดที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเหมือนการ์ตูนนักสืบบางเรื่อง​ไม่​ได้​หรอก”

“ไม่​มีปัญหา ข้ามีอุปกรณ์พิ​เศษ” นิวโรไขข้อข้องใจ

“อะ​ไร​ ​นาฬิกายิงยาสลบ หรือ​รองเท้า​เสริมพลังล่ะ​?” ​ยา​โกะถามอย่างตื่นเต้น

“เดี๋ยวก็​โดนเด้งค่าลิขสิทธิ์หรอก ของแบบ​นั้น​มันหลอกเด็ก ของข้ามัน​ต้อง​ไอ้นี่​...”

“777 อุปกรณ์​แห่งนรก อีวิลฟรายเดย์​ “ นิวโร่คายก้อนลูกตาจำ​นวนนับ​ไม่​ถ้วนออกมา​จาก​ปาก

“กรี๊ดดดด​ ​แก​จะ​หลอนปายหนายยยย!!!”

“เจ้าพวกนี้​จะ​ช่วย​หาข้อมูล​และ​หลักฐานที่ข้า​ต้อง​การ การไขปริศนา​ได้​จำ​เป็น​ต้อง​รวบรวมข้อมูล”

และ​ใน​ที่สุดการ​ค้น​หาข้อมูลก็สิ้นสุดลง

“เอาล่ะ ปริศนานี้​อยู่​บนลิ้นข้า​แล้ว” นิวโรยิ้มมั่นใจ​ “ตา​เจ้าออกโรง​แล้ว​ ​ยา​โกะ พอข้า​ให้​สัญญาณ จงพูดว่า​ ‘คนร้ายก็คือคุณนั่นแหละ’ ซะ”

“ว่า​ไงน้า!!?”

นิวโรรั้งพวกทา​เคดะซัง​และ​ซาซาสึกะซัง​ไม่​ให้​ออก​จาก​ร้าน และ​บอกว่า​ ​ยา​โกะ​จะ​ทำ​การไขคดี​ ​ตอนแรกซาซาสึกะ​ไม่​เห็น​ด้วย แต่ทา​เคดะ​ผู้​เป็น​หัวนายบอก​ให้​ลองดู​เพื่อ​จะ​เป็น​แนวทาง​ใน​การสืบสวนคดีต่อไป

“เอาล่ะ อาจารย์ ชี้นิ้วไปที่คนร้ายสิครับ”

จู่ๆ​ ​มือของยา​โกะก็ขยับไปเอง​...​นี่​ต้อง​เป็น​ฝีมือของเจ้านิวโรแน่ๆ

“หึๆ​ ​ไม่​ต้อง​ห่วง อีก​ไม่​นานมัน​จะ​เป็น​ท่ายอดฮิตประจำ​การ์ตูนแน่นอน”

“คะ​...​คนร้ายก็คือคุณนั่นแหละ” ที่ยา​โกะชี้​ไปก็คือ​...

ผู้​หญิงที่นั่งอยู้ด้านหลังติดห้องน้ำ

“จะ​เป็น​ไป​ได้​ยัง ผู้​หญิงคน​นั้น​นั่ง​อยู่​ห่าง​จาก​ผู้​ตาย แถมเรา​ยัง​พบยาพิษ​อยู่​ตรงที่ลูกน้อง​ผู้​ตายนั่ง​ด้วย” ทา​เคดะถาม

“ลองหาอีกฝั่ง​หรือ​ยัง​ล่ะครับ​? คาดว่า​ ​ต่อ​ให้​ผู้​ตายนั่งโต๊ะตัวไหน ก็​ต้อง​มีขวดยาพิษ​ใส่​ไว้​ที่​เก้าอี้​ทั้ง​สองฝั่ง​อยู่​แล้ว” ​นิวโร่ตอบ​ ​และ​เมื่อซาซาสึกะลอง​ค้น​ดูก็พบขวดยาพิษอีกขวดตามที่นิวโร่บอกจริงๆ

“คนร้าย​ได้​วางยาพิษ​ไว้​ที่ลูกบิดด้าน​ใน​ประตูห้องน้ำ​ต่างหากครับ” นิวโรบอก​ “คนร้ายเลือกที่นั่งติดห้องน้ำ​เพื่อ​สามารถ​วางยาพิษ​ได้​โดย​ไม่​สะดุดตา รอจังหวะ​ให้​ผู้​ตาย​เข้า​ห้องน้ำ​ไปก่อน แล้ว​เธอค่อย​เข้า​ไปตาม​เนื่อง​จาก​เป็น​ห้องน้ำ​รวม​จึง​ไม่​มี​ใครสงสัยอะ​ไร พอ​ผู้​ตายออกมา​จาก​ห้องน้ำ​ ​เธอก็กลับ​เข้า​ไป​ใหม่​เพื่อเช็ดเอาพิษตรงลูกบิดที่ทา​ไว้​ออก ก่อน​จะ​กลับมานั่งดู​ผู้​ตายเพื่อยืนยันว่า​เข้า​จะ​กินเอายาพิษ​เข้า​ไปจริงๆ”

“อย่ามาล้อเล่นนะ!!? ​ฉันแค่บังเอิญมานั่งตรงนี้​เท่า​นั้น​เอง!!”

ผู้​หญิงคน​นั้น​ลุกพรวด ตะ​โกนเถียง

“อ้าว​ ​เห็นผมจริงๆ​ ​แล้ว​นะครับ” พวกดวงตาอีวิลฟรายเดย์ดึงวิกผมของ​ผู้​หญิงคน​นั้น​ให้​หลุดออก “ที่​ต้อง​ปลอมตัว​เพราะ​คุณรู้จัก​กับ​ผู้​ตายสินะครับ นอก​จาก​นี้การที่คุณเลือกนั่งโต๊ะตัวนี้​ยัง​มีอีกเหตุผลหนึ่งคือ​ต้อง​การจับตาดู​ผู้​ตาย​ด้วย คุณ​จึง​เลือกนั่งโต๊ะที่​เห็น​เขา​ได้​สะดวก​ ​อีกอย่างร้านนี้​แบ่ง​เป็น​ 2 ฟาก​ ​คือโซนห้ามสูบบุหรี่​และ​อนุญาต​ให้​สูบบุหรี่ ขอถามหน่อยคุณนั่ง​อยู่​ใน​ที่อนุญาต​ให้​สูบบุหรี่​แท้ๆ​ ​ทำ​ไมที่​เขี่ยบุหรี่คุณ​ถึง​ได้​ไม่​มีก้นบุหรี่​เลยสักนิดล่ะครับ”

ผู้​หญิงคน​นั้น​อึกอัก นิวโร่​จึง​ยึดกระ​เป๋า​เทมา​แล้ว​เทออก

“และ​ท่าคิด​ไม่​ผิด ใน​กระ​เป๋าของคุณ​จะ​ต้อง​มีขวดยาพิษอีกอันเก็บเอา​ไว้​แน่​ ​นี่​ไงล่ะครับ”

“จบ​แล้ว​ครับอาจารย์ ตรงตามที่อาจารย์บอกเป๊ะๆ​ ​เลยครับ” ​นิวโรหันมาทำ​หน้ายิ้มเสแสร้ง​ใส่​ยา​โกะ

ตอน​นั้น​ผู้​หญิงที่​เป็น​คนร้ายก็ทรุดลงไปนั่ง​ด้วย​ความ​ช็อก พร้อม​กับ​ปริศนาที่​โผล่ออกมาห่อหุ้มรอบตัวเธอทัน​ใด​นั้น​นิวโรก็จัดการเขมือบ​...

“ขอทานเลย​แล้ว​กัน​นะ” ​งับ

ทัน​ใด​นั้น​บรรยากาศรอบตัวคนร้ายก็กลับว่างเปล่า ยา​โกะรู้ทันทีว่า​ ​นิวโร​ได้​จัดการกินปริศนา​ไปเรียบร้อย​แล้ว ส่วน​คนร้ายก็​เริ่มเล่าสา​เหตุที่ก่อคดี แต่ว่า​...

นิวโร​ไม่​ได้​สนใจ​จะ​ฟังที่คนร้ายพูดเลย หลัง​จาก​นั้น​มา ยา​โกะก็​เริ่ม​เข้า​ใจ จุดประสงค์ของนิวโรคือ​ต้อง​การกินปริศนา ใน​หัวของ​เขา​มี​เพียงแต่​ต้อง​การไขปริศนา​เท่า​นั้น ไม่​ได้​สนใจไอ้​เหตุจูงใจที่คนร้ายพล่ามมา​เลยสักนิด

หลัง​จาก​จัดการลากยา​โกะออก​จาก​ร้านกา​แฟ นิวโรก็บอก​ให้​ยา​โกะพา​ไปที่บ้านเพื่อไขปริศนาการตายของพ่อเธอต่อ​โดย​ไม่​รอช้า

ไม่​แน่ว่า​ ​ปีศาจตนนี้อาจ​จะ​ไขปริศาที่​เป็น​ต้นเหตุ​ความ​วุ่นวายของเธอก็​ได้ ยา​โกะคิด​อยู่​ใน​ใจ

จบ​ ​ตอนที่​ 1 มือ

มาพูดเกี่ยว​กับ​ตัวละคร​ใน​เรื่องนี้​กัน​มั้งดีกว่า ที่จริงควร​จะ​เกริ่นก่อน แต่กลัวว่า​ ​จะ​กลาย​เป็น​เผยเนื้อเรื่อง​ใน​สปอยล์​ไปก่อนก็​เลยเอามามา​ไว้​ทีหลังละ​กัน​นะคะ

>>> >>>


โนงามิ นิวโร​ (Nogami Neuro) (เรียง​จาก​หน้า​เสแสร้งแกล้งแอ๊บแบ้ว​ – ​หน้าปกติตอน​ไม่​แหล​ – ​หน้าที่​แท้จริงตอนสวาปาม​ ​ปีศาจนกแก้ว) ​ปีศาจ​ผู้​โปรดปราน​ใน​การกินปริศนา​ ​เรียก​ได้​ว่า​ ​ใน​เรื่องแก​จะ​เก๊กขนาดไหนแต่พอเจอปริศนาของโปรดที​ไร​ ​น้ำ​ลาย​จะ​ไหลยืดหมดหล่อทันที เห็นทรงผม​แล้ว​อย่า​เพิ่งคิดว่า​เป็น​ฮิคารุ​เซียนโกะภาค​ใหม่​ ​ความ​จริง​แล้ว​ผมของ​เขา​สามารถ​จับคลื่นปริศนา​ได้ ทำ​ให้​นิวโรรู้ว่า​จะ​มีที่​ไหนเกิดคดีขึ้น​และ​เดินทางไปหาของกิน ไม่​ใช่​การ์ตูนบางเรื่องที่​เป็น​ตัวซวย บังเอิญไปที่​ไหน​แล้ว​มีคนตายทุกที นอก​จาก​นี้​เขา​ยัง​มี​ 777 อุปกรณ์​แห่งนรกที่​ช่วย​ใน​การสืบสวนคดี​ เรียกว่า​ ​มีลูกเล่นที่ชวนสยดสยอง​ให้​ดูอีกมากมาย เวลา​อยู่​ต่อหน้าคน​อื่น​จะ​ชอบทำ​ตัวใสซื่อ แต่​ความ​จริง​แล้ว​ขี้​แกล้ง​ ​แถมซาดิสต์อีกต่างหาก คนรับกรรมก็คือยา​โกะ​กับ​โกไดนั่นเอง​ ​อย่างไรก็ตามที่​เราตัดสินใจอ่านเรื่องนี้​ ​ก็​เพราะ​พระ​เอกนี่​แหละ แบบว่ามันเท่ห์​แบบแปลกๆ​ ​อ่ะนะ

คาซึรางิ​ ​ยา​โกะ (Katsuragi Yako) สาวน้อยม​.​ปลายที่​โชคชะตา​เล่นตลก​ให้​มา​เจอ​กับ​นิวโร ฉากหน้า​เป็น​นักสืบคนเก่งคอยไขคดีต่างๆ​ ​โดย​มีนิวโร​เป็น​ผู้​ช่วย​ (แต่ดู​จาก​สายตาคนอ่าน​แล้ว​ ​ดู​ยัง​ไงมันก็อารมณ์​เดียว​กับ​โคนันไขคดี​แทนโคโกโร่​ยัง​ไง​อยู่​ดี) ความ​จริง​แล้ว เธอ​เป็น​ขี้ข้าหมายเลข​ 1 ของนิวโรต่างหาก แถมนิวโรก็ช่าง​จะ​สรรหาสารพัดวิธี​แกล้งสุดๆ​ (ดู​ได้​จาก​สปอยล์) ​ดู​ไป​แล้ว ยา​โกะ​เองก็​เป็น​คนประ​เภทเดียว​กับ​นิวโรคือ​เป็น​พวกชอบกินเหมือน​กัน ดูคา​แรคเตอร์​เหมือน​จะ​ติ๊งต๊อง แต่​ความ​จริงเธอ​เป็น​คนที่มี​เหตุผล​และ​เข้มแข็งมาก ตอนหลังๆ​ ​ก็มีบทบาทเด่นมาก​ด้วย

เห็นทำ​หน้า​แอ๊บแบ้ว แต่ยา​โกะก็รู้​ได้​โดย​สัญชาตญาณว่า​ ​ถ้า​ปฏิ​เสธล่ะก็ โดนฆ่า​แน่

“เลียสิ” ​ความ​สัมพันธ์ที่​แท้จริงระหว่างเจ้านาย​และ​เบ๊​ (บอกตามตรงเราชอบตอนนิวโรแกล้งยา​โกะนะ​ ​น่ารักดี)

แสดง​ความ​เอ็นดู​ (?)

โกได​ ​ชิ​โนบุ​ (Godai Shinobu) เบ๊หมายเลข​ 2 ของนิวโร เดิม​เป็น​พนักงานสถาบันการเงินซา​โอโตเมะ​ (คล้ายๆ​ ​พวกปล่อยเงินกู้) ​แต่​โดนนิวโรตบยึดสำ​นักงานไปอย่างหน้าด้านๆไม่​รู้ทำ​ไม​ถึง​ต้อง​กลับตาลปัตรกลายมา​เป็น​พนักงานพาร์ทไทม์​ใน​สำ​นักงานของนิวโร่​ได้​ก็​ไม่​รู้ เป็น​อีกหนึ่งตัวละครที่​โดนนิวโรแกล้งอย่างน่าสงสารเช่น​กัน

สถานะก่อน​และ​หลัง

แสดง​ความ​เอ็นดู​(?) “เอ้า​ ​ข้า​เตรียมอาหาร​ไว้​ให้​เจ้า​แล้ว”

“นี่มันอาหารหมา​ไม่​ใช่​หรือ​ไงฟร้า!!!?”

อาคา​เนะ​ (Akane) เลขาสำ​นักงานนักสืบของพวกนิวโร ผมเปียเนี่ยนะ​...​เอ่อ​..​ความ​จริง​แล้ว​เธอ​เป็น​ศพที่​โดนฆ่า​แล้ว​ฝัง​อยู่​ใน​สำ​นักงาน มี​แค่ปอยผมเปียหลุดออกมา นิวโรสัญญาว่า​จะ​แก้ปริศนา​ให้​ ​พร้อม​กับ​จ้าง​ให้​เป็น​เลขา โดย​มีค่าจ้างคือการทำ​ทรี​เม้นท์ผม​ให้​ 5 ครั้งต่อสัปดาห์​ (แน่นอนว่า​ ​คนรับภาระก็ยา​โกะอีกนั่นแหละแต่ว่าสองสาวนี้​เขา​สนิท​กัน​นะ)

ซาซาคึสะ​ ​เอจิ (sasatsuka eishi) เจ้าหน้าที่กรมตำ​รวจแผนกสืบสวนที่​ 1 เป็น​นายตำ​รวจที่มัก​จะ​รับผิดชอบที่พวกนิวโรมายุ่งเกี่ยวเสมอ แต่ตั้งแต่การไขคดี​แรกของพวกยา​โกะ ก็ดู​เหมือน​เขา​จะ​แกล้งทำ​เป็น​ไม่​สนใจเวลายา​โกะ​และ​นิวโรมาป้วนเปี้ยน​ใน​คดี เป็น​คนเย็นชา​แต่ก็มีทักษะ​ใน​การยิงปืนเก่งมากเวอร์ชั่นอนิ​เม พี่ท่านเท่ห์ขึ้นจม

อิชิงาคิ​ ​จุน​ (Ishigaki Jun) ลูกน้องที่คอยติดสอยห้อยตามซาซาสึกะ เป็น​สาวกโอตาคุคนหนึ่ง มัก​จะ​ซื้อพวกโมเดล​หรือ​ของหลายอย่างมาอวด​ให้​ซาซาสึกะดู แล้ว​ก็​โดนซาซาสึกะทำ​ลายทุกที

คา​โงฮาร่า​ ​คานา​เอะ​ (Kagohara Kanae) เพื่อนสนิทของยา​โกะ

นอก​จาก​เวอร์ชั่นการ์ตูน​และ​อนิ​เม​แล้ว (​ใน​อนิ​เม​จะ​เรียงตอน​และ​เนื้อหาคดี​ไม่​เหมือน​ใน​หนังสือแต่ภาพสวยกว่า โดย​รวมโอเค) ปัจจุบันมีซีดีดราม่าออกมา​แล้ว​สองแผ่น ดัดแปลงไปทำ​เป็น​เวอร์ชั่นนิยาย​แล้ว​หนึ่งเล่ม อ้อ อีกอย่างตรงลายข้างหลังปกการ์ตูน​ยัง​เป็น​รูปสามมิติ​ด้วย​นะ​ ​ถ้า​เพ่งดีๆ​ ​จะ​เห็นภาพที่ซ่อน​ไว้​ด้วย (เอา​ไว้​นั่งจ้อง​ให้​เสียสายตากว่า​เดิม​หรือ​ไง)

จุดเด่นของเรื่องนี้ ไม่​เพียงแต่ตัวคา​แรคเตอร์ที่​แปลกแหวกแนว อุปกรณ์ที่​ช่วย​ใน​การสืบสวนชวนสยดสยอง​และ​คลื่นจับคดีที่​ไม่​ต้อง​กลาย​เป็น​ตัวซวยทำ​ชาวบ้าน​เขา​เดือดร้อน ที่​เด่นๆ​ ​ของเรื่องนี้​ยัง​มี เวลา​ไขคดี​ได้​แล้ว คนร้ายมัก​จะ​กลายสภาพ​เป็น​สัตว์ประหลาด​หรือ​ตัวอะ​ไร​ไม่​รู้ คาดว่า​ ​คนเขียน​เขา​อาจ​จะ​ต้อง​การเปรียบว่า​ ​มนุษย์ที่ทำ​ชั่วก็​ไม่​ต่างอะ​ไร​จาก​สัตว์ประหลาดก็​ได้ แถมเหตุจูงใจ​ใน​การฆ่าของแต่ละคน​ ​มันก็​ไม่​ได้​สวยหรู​เหมือนการ์ตูนนักสืบ​ทั่วๆ​ ​ไปที่พออ่าน​แล้ว​จะ​รู้สึกสงสารคนร้าย​แล้ว​สมน้ำ​หน้าคนตาย แต่​เรื่องนี้​จะ​เป็น​ประ​เภทว่า อะ​ไรฟะ​ ​ฆ่าคน​เพราะ​เหตุผลแค่นี้​เนี่ยนะ

ดู​เป็น​การ์ตูนที่​เครียดแต่คนเขียนก็​ใส่​มุขฮา​ไว้​ยืดหยุ่นตลอด​ ​จึง​เป็น​การ์ตูนที่อ่าน​ได้​สบายๆ ถามว่า​ ​จะ​มีการออกทะ​เลเหมือนการ์ตูนจัมพ์ตามปกติ​หรือ​เปล่า​? ไม่​ต้อง​ห่วงค่ะ เพราะ​ไอ้​เรื่องนี้มันรั่วตั้งแต่​แรก​แล้ว​ (อ้าว​?) ​ล้อเล่นน่า​ ​ความ​จริง​แล้ว​ ​มันก็​แค่การ์ตูนนักสืบธรรมดานั่นแหละ ยิ่งตอนหลังๆ​ ​คุณ​จะ​ได้​พบคู่ต่อสู้​เก่งเว่อร์มากมายที่หา​ได้​ตามการ์ตูน​ทั่ว​ไป​ ​เช่น​...

จอมโจร แต่​เขา​คือจอมโจรปีศาจ​ ​ไซ​ (X) ที่​ไม่​เห็นมัน​จะ​ขโมยอะ​ไรสักอย่าง​ ​นอก​จาก​ฆ่าลูกเดียว

องค์กรชุดดำ

โปรแกรมคอมพิวเตอร์

และ​บลาๆ​ๆ​ ​อื่น​อีกมากมาย

แน่นอน​ ​หนี​ไม่​พ้น​จะ​ต้อง​มีฉากต่อสู้ระหว่างพระ​เอก​กับ​ผู้​ร้ายตามแบบ​ฉบับ​ของการ์ตูนนักสืบ​ทั่ว​ไปแน่​ ​(​ทั่ว​ไปจริงอ่ะ​?)

ยิ่งอ่าน​ ​ยิ่งคุ้มค่า เหมือนอ่านปริ้นเทนนิสแต่​ได้​ดราก้อนบอลมา​เป็น​ของแถม

แต่อ่าน​แล้ว​ ​อย่าลืมเชียวล่ะว่า​ ​มันคือการ์ตูนสืบสวน

ขอย้ำ การ์ตูนสืบสวน!!!?

ของแถม เป็น​ OP ที่​แฟนๆ​ ​เรื่องนี้​เขา​ทำ เอา​ไปรั่ว​กัน​ต่อ

รีวิวโดย คุณพี่กระต่ายใจดี๊ใจดี RIKIO เจ้าเก่า...(หนูไม่ได้บอกว่าเป็นกระต่ายโหดแล้วนะพี่)

edit @ 17 Jan 2008 21:22:25 by 2C SU

edit @ 18 Jan 2008 00:36:14 by 2C SU

edit @ 18 Jan 2008 00:47:36 by 2C SU