2CSU - Silpakorn University Cartoon Club

Chapter 3 แล้ว เย้เย้

เพื่อไม่ให้คุณ ๆ ที่อ่าน (นะ อ่านกันอยู่ใช่มั้ย) อารมณ์ค้างมาก เราจึงรีบมาอัพต่ออย่างว่องไว

เหมือนเดิมค่า ฟิคนี้แต่งโดย Mikoto เพื่อ Mikoto และทุกคนที่หลงมา ขอให้สนุกกับตอนใหม่นี้น๊า แล้วเจอกันๆ

Fanfiction Saiyuki: Tell Me Why I Make You Mad chapter 3

ไม่กี่นาทีก็ถึงหมู่บ้านถัดไปวันนี้โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานก็ถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วแต่บางวัน 2-3 วันถึงจะได้มีอาหารให้กินเต็มทีและมีที่นอนแบบสบายๆให้นอนกันแถมบางทีก็มีแขกไม่ได้เชิญมาเยี่ยมคณะเดินทางของเขาบ่อยๆด้วยตอนนี้จึงนับว่าเป็นช่วงเวลาพักรบสงบสุขช่วงหนึ่งแต่ว่ามันจะสงบไปได้นานเท่าไหร่กันนะ..เฮ่อ!อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่ตอนนี้กระมังฮัคไคแอบถอนใจเบาๆเมื่อเสียงเอ๊ะอะโวยวายบนโต๊ะอาหารได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง.

เฮ้ย!ไอ้ลิงบ้า!นั่นแกกินบะหมี่ของชั้นไปแล้วนะโกโจโวยพลางพยามดึงเอาชามบะหมี่กลับมาแต่ว่าพอได้กลับมาก็เหลือแต่ความว่างเปล่าเท่านั้น

อย่ามาเรียกว่าลิงนะ! อีกอย่างนั่นมันของชั้นต่างหากโกคูเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้แล้วก็จัดการกับบะหมี่ตรงหน้าต่ออย่างหิวโหยโดยไม่สนใจคู่กรณีเอาซะเลยด้วยความโมโห+ ความหมั่นไส้โกโจก็ตบหัวโกคูเสียจนหน้าคว่ำลงไปในชามบะหมี่เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองโกโจตาขวางขณะที่บนหัวเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่เป็นภาพที่ชวนขบขันนักล่ะ

ก๊าก!555555555555555โกโจหัวเราะออกมาอย่างสะใจเขาไม่สนใจสายตาเขียวปั๊ดที่โกคูจ้องมาแม้แต่น้อยฮัคไคมองภาพนั้นแล้วก็พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที

ทำอะไรน่ะ!ไอ้กัปปะลามกโกคูโวยขึ้นมาบ้าง

ก็แกนั้นแหละมาแย่งบะหมี่ของชั้นทำไมเล่าไอ้ลิงโง่!

ฮัคไคเห็นท่าทางแบบนี้เขาก็เดาได้ว่าอีกเดี๋ยวต้องมีวางมวยกันอีกแหงๆเขาจึงมองหาสมาชิกอีกคนหนึ่งที่มักจะเป็นกรรมการห้ามมวยคู่เอกอยู่เสมอๆอยากรู้จังว่าซันโซจะนึกรำคาญขึ้นเมื่อไหร่แต่ว่าเมื่อมองออกไปเขากลับเห็นเก้าอี้ว่างเปล่าตัวหนึ่ง

อ้าว!ซันโซไม่อยู่เหรอเนี่ย.หายไปไหนล่ะฮัคไคกวาดสายตามองทางซ้าย-ขวาเพื่อมองหานักบวชหนุ่มผมทองคนนั้นแล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างเงียบๆเพื่อเดินออกไปตามหาซันโซเขานึกเป็นห่วงขึ้นมาบ้างว่าซันโซจะเป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงไม่ลงมาทานมื้อเที่ยง

ชายหนุ่มเดินขึ้นไปยังห้องพักที่อยู่บนชั้น 2 ของร้านะหมี่เดินไปตามระเบียงไม้ที่ถูกขัดเสียมันวาบแทบจะมองเห็นเงาของตัวเองสะท้านอยู่บนพื้นได้เลยทีเดียวนั้นแสดงให้เห็นว่าที่นี้ได้รับการดูแลอย่างดีจากผู้เป็นเจ้าของฮัคไคนึกชมอยู่ในใจและมันทำให้เขานึกถึงคานันขึ้นมาเธอเป็นคนพิถิพิถันในการทำความสะอาดเสมอข้าวของทุกชิ้นในบ้านจะได้รับการดูแลอย่างดีขณะที่เขาออกไปสอนหนังสือฮัคไคอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาทุกครั้งที่คิดถึงคานันมันทำให้เขาเป็นสุขและเจ็บปวดไปพร้อมๆกันทั้งๆที่เธอดูมีความสุขขนาดนั้นแท้ๆช่วงเวลาแสนสงบสุขของคนเราทำไมมันถึงได้สั้นนักนะ.

แกร๊กฮัคไคผลักประตูห้องพักของนักบวชหนุ่มเข้าไปจึงเห็นว่าคนที่ตามหาอยู่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องบนโต๊ะมีที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มจนล้นออกมาข้างนอกวางอยู่ข้างตัวชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วตรงไปยังโต๊ะไม้ที่วางไว้กลางห้อง

พักนี้สูบจัดจังนะครับในห้องมีแต่ควันเต็มไปหมดฮัคไคอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนทั้งที่รู้ดีว่าถึงเตือนไปก็ไม่มีประโยชน์

ก็เดินไปเปิดหน้าต่างสิซันโซตอบเรียบๆโดยไม่หันมามองคู่สนทนาแม้แต่น้อยฮัคไคแอบถอนใจกับความหัวรั้นไม่ยอมฟังใครของซันโซอยู่เงียบๆ

หมู่นี้สูบจัดพอๆกับโกโจเลยนะครับกำลังแข่งกันอยู่รึเปล่าครับ?ฮัคไคเอ่ยถามเชิงประชดประขันคนที่ฟังอยู่ก็หาได้สนใจไม่หากแต่มีคำคำหนึ่งสะดุดใจเขาทำให้เจ้าของดวงตาสีม่วงเข้มคู่งามละสายตาจากหนังสือพิมพ์ไปจ้องมองคู่สนทนาอย่างเอาจริงเอาจังดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นก็จ้องกลับมาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

ก็เพราะมีแต่เรื่องที่ทำให้หัวเสียบ่อยๆอย่างพวกงี่เง่าแล้วก็ช่างบ่นจู้จี้อยู่รอบตัวไงล่ะซันโซกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ขณะที่จ้องมองดวงตาคมกริบของฮัคไค

แค่นั้นเองเหรอครับ?ระหว่างประทะคารมกับนักบวชหนุ่มใบหน้าของฮัคไคมีรอยยิ้มระบายอยู่ตลอดเวลาทั้งนี้เพราะชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่นิดหน่อยคนที่อยู่เหนือกว่าย่อมรู้สึกสนุกกว่าเป็นธรรมดา

เฮ้!อยากจะพูดอะไรกันแน่ดวงตาคู่งามจ้องเขาราวจะจับผิดฮัคไคได้หัวเราะเบาๆตามแบบของเขาพลางกล่าวตอบ

ฮะฮะฮะแล้วคุณล่ะตามหาอะไรอยู่ของที่หาเจอแล้วหากไม่รีบคว้าเอาไว้ปล่อยให้มันหลุดลอยไปคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือตัวคุณเองไม่ใช่เหรอ?ครับ.ซันโซ

รอยยิ้มที่ดูแจ่มใสกับน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนของคู่สนทนาทำให้ซันโซนิ่งไปไม่กล่าวอะไรออกมาอีกเพราะเขาเองก็กำลังคิดเหมือนกันว่าจริงๆแล้วตัวเองกำลังหาอะไรอยู่กันแน่เมื่อครั้งที่สูญเสียที่พึ่งพิงทางใจไปในครั้งนั้นทำให้เด็กน้อยคนนั้นร้องไห้ด้วยความเสียใจความเหงาจากการไม่เชื่อใจใครก็ทำให้เด็กน้อยร้องไห้ออกมาร้องไห้จนแทบจะจมอยู่ในทะเลน้ำตาที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นความก้าวร้าวแข็งกระด้างและความเย็นชาที่ชายหนุ่มมีไม่ใช่เครื่องบ่งบอกว่าตัวเขาเข้มแข็งมันเพียงเกราะที่ป้องกันไม่ให้เขาต้องเข้าไปข้องเกี่ยวกับใครอีกเท่านั้นเพราะความอ่อนแอของเขาเขาจึงกลัวที่จะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใครเขากลัวเหลือเกินว่าหากเทใจให้ไปแล้วสุดท้ายเขาก็จะถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกแต่ลึกเข้าไปข้างในแล้วเขาก็ยังคงว้าเหว่ไร้ที่พึ่งพิงไม่ต่างอะไรกับคนที่เดินตากสายฝนที่เย็นเฉียบโดยปราศจากร่มหรือที่กำบังจนอาจจะหนาวตายตายด้วยความเย็นได้ในไม่ช้า.และวันนั้นเมื่อหลายปีก่อนวันที่เขาได้ยินเสียงเรียกของไอ้ลิงโง่นั้นเขาก็คิดว่านี่แหละสิ่งที่เขาตามหาแต่ทว่าเมื่อได้พบกับมันแล้วเสียงร้องเรียกของหัวใจแทนที่จะหายไปมันกลับยังร่ำร้องอยู่อยู่ข้างในแถมยังร้องเรียกดังขึ้นทุกวันแล้วแบบนี้เขาควรทำอย่างไรดี

แล้วจะให้ชั้นทำอย่างไรเล่า!ซันเผลอพึมพำออกมาอย่างลืมตัวแต่เสียงพึมพำนั้นไม่หลุดรอดจากหูฮัคไคที่รอฟังคำตอบของซันโซอยู่ไปได้ดวงตาสีเขียวแมกไม้คู่นั้นจ้องมองร่างบางที่เบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่างที่มีสายฝนตกกระทบอยู่อย่างอ่อนโยน (แม้ในใจจะนึกสนุกอยู่ก็ตามที)

ชายหนุ่มสาวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวนักบวชหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซันโซหันกลับมามองฮัคไคด้วยความสงสัยรู้สึกไม่ไว้ใจรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาบนมุมปากของคู่สนทนาขึ้นมาตะหงิดๆ

สำหรับเรื่องนั้น..คงต้องถามใจคุณดูเองแล้วล่ะครับว่าจริงๆแล้ว.คนที่คุณรักน่ะเป็นโกคูหรือโกโจกันแน่ฮัคไคกล่าวช้าๆกะว่าคู่สนทนาจะต้องได้ยินคำพูดของเขาครบทุกคำหลังจากทิ้งระเบิดไว้เป็นที่สาแก่ใจตัวเขาแล้วฮัคไคก็เดินไปที่ประตูเพื่อจะเดินออกจากห้องและเขาเองก็ไม่นึกว่าระเบิดทีวางไว้มันจะระเบิดเร็วแบบนี้เมื่อเขาเปิดประตูออกเขาก็พบว่าโกโจกับโกคูยืนอยู่หน้าประตูท่าทางคงได้ยินเรื่องที่พูดกับเมื่อกี้นี้ด้วย

นายว่าอะไรนะฮัคไค.นายว่าซันโซรักใครนะ?โกโจยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่ข้างหน้าประตูพลางเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง.เขาตกใจกับเรื่องที่ได้ยินเอามากๆจนคิดว่าตัวเองต้องฟังผิดไปแน่ๆซันโซน่ะเหรอ? คนอย่างหมอนั่นมีหัวจิตหัวใจรับรู้เรื่องแบบนี้กับเขาเหมือนกันเหรอเนี่ย?.โดยเฉพาะคนคนนั้นอาจจะเป็นเขาด้วย

ซันโซที่หันมาทางประตูอยู่แล้วเห็นทุกอย่างโดยละเอียดทั้งสีหน้าที่แสดงความตกใจของโกโจท่าทางที่แน่นิ่งเป็นหินแบบนั้น เหมือนร่างสูงกำลังแสดงอาการรังเกียจเขาอยู่เลยและเมื่อเห็นแบบนั้นซันโซก็รู้สึกทั้งเจ็บปวดและอับอายอายเสียจนไม่อาจทนอยู่ในห้องนี้ได้อีกตั้งแต่เกิดมานอกจากเมื่อครั้งที่ปกป้องอาจารย์ไว้ไม่ได้ก็มีครั้งนี้แหละที่เขารู้สึกแบบนี้..อยากจะหนีไปเสียไกลๆหนีไปในที่ที่ไม่ไม่ใครหาเจอ.เขาจะได้ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกอับอายคนอื่นแบบนี้

ซันโซลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสาวเท้าก้าวยาวๆออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้แต่ทุกอย่างไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อมีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาฉุดข้อมือของเขาไว้

เดี๋ยวเซ่!มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนแม้ไม่หันกลับไปมองเขาก็รู้ว่าเสียงทุ้มแบบนี้เป็นเสียงของใครไม่เอาน่า หัวใจเต้นแบบนี้อีกแล้ว..ทำไมนะเวลาอยู่ใกล้ไอ้กัปปะงี่เง่านี่ทีไรหัวใจถึงเต้นแบบนี้ทุกทีมันเต้นเร็วและแรงราวกับจะกระโจนออกมาเต้นอยู่ข้างนอกอย่างนั้นแหละ

ปล่อยชั้น!ซันโซตวาดใส่โกโจอย่างหัวเสียเขาสะบัดข้อมือแรงๆเพื่อจะได้หลุดจากมือแกร่งเหมือนคีมนี่แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้นทุกครั้งที่เขาพยายามจะสลัดให้หลุด

ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่องชั้นไม่ปล่อยนายให้ไปไหนทั้งนั้นโกโจขึ้นเสียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะหันไปหาฮัคไคซึ่งดูเหมือนจะรู้เรื่องทุกอย่างดี (รู้ดีกว่าตัวเขาเองซะอีก)

เมื่อกี้นายว่าอะไรนะฮัคไคนายว่าหมอนี่ทำไมนะโกโจถามย้ำคำถามเดิมอีกครั้งความสนใจของเขาตอนนี้เบนไปอยู่ที่ฮัคไคแรงที่ใช้จับข้อมือของคู่กรณีจึงเริ่มคลายลงทำให้ซันโซสลัดหลุดไปได้

พอหลุดจากการเกาะกุมมาได้ซันโซก็วิ่งหนีออกไปทันทีเขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังจะวิ่งออกไปที่ไหนตอนนี้เขาคิดเพียงแต่จะหนีไปให้ไกลจากดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นก็พอโกคูมองซันโซที่วิ่งสวนออกไปแบบงงๆเขาไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

ซันโซ..นี่ซันโซจะไปไหนอ่ะโกคูจะวิ่งตามคุณผู้ปกครองไปแต่ก่อนที่จะวิ่งไปเขาก็ถูกมือของใครบางคนห้ามเอาไว้ก่อนโกคูหันมาทางเจ้าของมือข้างนั้นก็เห็นฮัคไคส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนพลางส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้เขาวิ่งตามไปเขาจึงหยุดยืนมองซันโซวิ่งหายออกไปจากสายตาพลางนึกสงสัยว่าทำไมฮัคไคถึงได้ห้ามเขาเอาไว้

ถ้าโกโจอยากรู้จริงๆทำไมไม่ตามไปถามเองล่ะครับเพราะดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อนเสียจนลืมเอาปืนติดตัวไปด้วยโอกาสแบบนี้มีไม่มากนะครับรีบไปเถอะฮัคไคกล่าวพลางมองตามซันโซที่เพิ่งวิ่งจากไปก่อนที่ดวงสีใบไม้จะหันกลับมาจ้องมองคู่สนทนาราวกับว่าเรื่องนี้เหล่านี้สนุกสนานเสียเหลือเกินโกโจยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไป ทิ้งสมาชิกที่เหลืออีก 2 คนไว้ข้างหลังโกคูเงยหน้าขึ้นมองฮัคไคอย่างไม่เข้าใจครั้งก่อนที่ 2 คนนี้อยู่ด้วยกันฮัคไคยังเลยบอกเป็นห่วงอยู่เลยแต่ทำไมคราวนี้ถึงดูสบายใจนักไม่กังวลเรื่อง 2 คนนั้นแล้วรึไงกันนะ?

นี่ฮัคไคทำไมนาย.โกคูถามขึ้นเมื่อทนความสงสัยต่อไปไม่ได้คนฟังฟังแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างสบายใจแถมกล่าวต่อประโยคคำถามที่ไม่จบความของเขาอีกด้วย

ทำไมผมถึงปล่อยให้ 2 คนนั้นคุยกันเองน่ะเหรอครับ? หึหึหึมันน่าสนุกว่านะครับถ้าทำอย่างนั้นพอเจอคำตอบแบบนี้เขาเด็กน้อยยิ่งงงไปกันใหญ่

แล้วนายไม่กลัว 2 คนนั้นจะฆ่ากันเองมากกว่าคุยกันเหรอ? นายก็รู้อยู่.ซันโซน่ะ.ดวงตากลมโตที่ทองสดใสจ้องมองคู่สนทนาอย่างไร้เดียงสา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็อาจจะใช่แต่ถ้าเป็นตอนนี้ผมว่าโกโจไม่เป็นไรหรอกครับแม้ว่าจะได้รับคำอธิบายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสงสัยในใจเขากระจ่างขึ้นแม้แต่น้อยโกคูเอียงคอมองฮัคไคอย่างไม่เข้าใจ

ตอนนี้ซันโซเองคงกำลังปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองอยู่เขาก็เลยไม่เคยคิดให้ลึกลงไปว่าจริงๆแล้วความรู้สึกที่เขามีความหงิดหงุดต่อโกโจนั่นมันคืออะไรกันแน่และ.ผมกำลังภาวนาครับ.ดวงตาสีเขียวใสกระจ่างของฮัคไคจ้องมองมาที่โกคูอย่างจริงจังผิดจากทุกครั้ง

ภาวนาเหรอ? ต่ออะไรล่ะ?

ไม่ทราบสิครับแต่ผมกำลังภาวนาอยู่ครับ..ภาวนาให้สิ่งที่ผมคิดนั้นถูก..ถ้าไม่อย่างนั้นหลังจากนี้ผมคงรู้สึกเหงามากกว่าเดิม

โกคูเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาที่ตอนนี้ดวงตาแสนสวยคู่นั้นดูเศร้าเสียเหลือเกินเขาไม่เคยเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของฮัคไคมาก่อนและเขาก็ไม่อยากเห็นสีหน้าแบบนั้นเลยโกคูเดินเข้าไปสวมกอดฮัคไคไว้หลวมๆเป็นการปลอบใจซึ่งก็สร้างความประหลาดใจให้กับคนผู้ถูกกอดไม่น้อยเลยทีเดียว

ทำไมล่ะทำไมนายถึงทำหน้าเศร้าแบบนั้น..ตลอดมานายเหงาอยู่ตลอดเลยเหรอ?งั้นชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนายเองนะนายจะไม่เหงาอีกแล้วล่ะโกคูกล่าวเบาๆขณะกอดร่างสูงของฮัคไคเอาไว้เมื่อได้ฟังคำปลอบใจนั้นริมฝีปากของฮัคไคก็เริ่มปราฏกรอยยิ้มขึ้นบางๆ

เหงาสิครับ..ผมเหงาเสมอเมื่อโกคูพูดเรื่องซันโซฮัคไคกระซิบพลางกอดตอบเด็กน้อย

ทำไมล่ะฮัคไคนายเกลียดซันโซเหรอ?เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยความสงสัยดวงตาสีทองสุกใสนั้นจ้องมาอย่างไร้เดียงสาไม่เปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่พบกัน.แล้วแบบนี้โกคูจะเข้าใจในสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ไปรึเปล่านะ?

เปล่าครับ.เพียงแต่ว่า.เวลาที่คนที่เรารักไม่ได้อยู่ข้างๆเราก็มักจะรู้สึกเหงาโกคูก็คงรู้สึกแบบนั้นใช่ไหมล่ะครับเวลาซันโซไม่อยู่

มันก็ใช่.แล้วทำไมนายถึงเหงาล่ะ?โกคูพยักหน้าตอบรับกับคำพูดนั้นแต่ว่ามันเกี่ยวอะไรกับความเหงาของฮัคไคกันล่ะ? เด็กน้อยผู้แสนจะไร้เดียงสาก็ยังไม่เข้าใจจึงความนัยที่อีกฝ่ายพยายามจะสื่อให้รับรู้อยู่ดี

ก็เพราะคนที่ผมรักคือโกคูน่ะสิครับ

ฮัคไคเองก็คาดเอาไว้แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหรอกไม่แน่ว่าเมื่อบอกออกไปตรงๆแล้วโกคูจะเข้าใจตรงกันกับเขารึเปล่าด้วยซ้ำชายหนุ่มก้มลงมองปฏิกิริยาตอบรับจากคู่สนทนาด้วยใจจดจ่อเมื่อได้เห็นรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้าของเด็กน้อยมันก็ทำให้โล่งใจขึ้นมาเลยทีเดียว

ชั้นก็รักฮัคไคนะเพราะนายใจดีกับชั้นเสมอเลยนี่นา.รักซันโซด้วย..ชั้นรักพวกนายทุกคนเลย โกคูกล่าวอย่างร่าเริงแต่ทำเอาคนฟังแทบหมดแรงฮัคไคก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆปลงกับความไร้เดียงสาของเด็กน้อยก็จะทำไงได้ทั้งๆที่บอกออกไปตรงๆแล้วแต่เด็กน้อยดันไปเข้าใจคนละทางกับเขาเสียนี่จะให้เขาทำอย่างไรได้

ฮะฮะฮะงั้นเหรอครับขอบคุณนะครับที่รักผม

To Be Continued.....

เม้นท์ตามสะดวกนะจ๊ะ >_o*

ปล. สมาชิกจ๋า กองคลังใกล้หมดงบแล้ว ส่งของมาด่วนเน้อ

มาต่อตอนที่สองกันเลยดีกว่า เย้!!!

ข้อความประกาศเหมือนตอนที่แล้ว อยากเอาฟิคนี้ไปแพร่ที่อื่นติดต่อ Mikoto นะจ๊ะ

Fanfiction Saiyuki: Tell Me Why I Make You Mad chapter 2

ถ้าสังเกตดีๆก็จะรู้ครับ

คำพูดปริศนาของฮัคไคยังคอยตามรบกวนการนอนหลับอันแสนสุขของโกโจทำให้เขาไม่อาจจะข่มตาให้หลับลงได้ตราบใดที่ยังสงสัยอยู่อย่างนี้ชายหนุ่มนอนพลิกกลับไปกลับมาอยู่บนฟูกที่นอนอยู่นานความอยากรู้ก็ยังรบกวนเขาอยู่นั่นเองในที่สุดความอดทนที่จะข่มตาให้หลับของชายหนุ่มก็หมดลงโกโจลุกขึ้นนั่งอย่างหัวเสียนอกจากเสียงกรนราวกับมีโรงสีมาตั้งอยู่ข้างๆของไอ้ลิงโง่แล้วคำพูดนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิก

แล้วชั้นจะรู้ได้ไงล่ะว่าทำไมซันโซถึงอารมณ์เสีย โกโจบ่นกับตัวเองพลางถอนใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อระบายความคับข้องใจของเขา

อืมเสียงครางอันแผ่วเบาของร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงดังขึ้นเรียกความสนใจจากชายหนุ่มได้ไม่น้อยเขาหันไปมองเจ้าของเสียงครางที่กำลังพลิกตัวนอนตะแคงข้างมาทางเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เรือนผมสีทองสว่างสุกใสยามสะท้อนกับแสงจันทร์ที่กระจายอยู่ทั่วหมอนใบหน้าเรียวสวยคมได้รูปดูสงบนิ่งเว้นเสียแต่ว่าคิ้วโค้งราวกับเสี้ยวดวงจันทร์ที่ขมวดเข้าหากันแสดงให้เห็นการใช้ความคิดของผู้เป็นเจ้าของแม้ว่าจะกำลังหลับก็ตามทีขนตางอนยาวที่เรียงตัวเป็นแพปิดบังดวงตาสีไวโอเล็ตคู่งามเอาไว้จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากเรียวบางสีแดงสดภาพใบหน้ายามหลับใหลของซันโซตรึงสายตาของเขาเอาไว้ไม่ให้ละออกจากภาพตรงหน้าไปได้

นึกเสียดายอยู่ในใจว่าหากรูปลักษณ์เช่นนี้เป็นผู้หญิงล่ะก็เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะเข้าไปจีบเธอคนนั้นแต่ในความจริงแล้วคนที่เป็นเจ้าของรูปโฉมที่งดงามเกินชายธรรมดาทั่วไปนั้นดันเป็นหลวงพี่จอมโฉดมือไวคนนี้ไปได้ถ้าเข้าหาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือล่ะก็มีสิทธ์ชิงตั๋วไปนรกก่อนวัยอันควรก็เป็นแน่โกโจยื่นมือออกไปคลายปมที่คิ้วของซันโซ

เอาแต่ขมวดคิ้วทั้งวันระวังจะแก่ก่อนวัยนะหลวงพี่ โกโจกล่าวพลางหัวเราะกับตัวเองเบาๆสะใจเล็กๆที่ได้แอบกัดคู่สนทนาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ก่อนจะล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างมีความสุข

เช้าวันรุ่งขึ้นทุกอย่างก็ยังดูปกติดีเหมือนกับทุกวันๆไอ้ลิงโง่นั้นก็ยังกินจุเหมือนเดิม(ไม่รู้ไปตายอดตายอยากมาจากไหน) แถมแย่งซาลาเปาลูกที่เขาเล็งเอาไว้ไปกินหน้าตาเฉยก็เลยต้องมีการ Floor exercise รับยามเช้ากันซะหน่อยจะได้ให้มันรู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผฮัคไคก็ยังตามเอาใจเจ้าลูกลิงนั้นเหมือนทุกวัน

.ส่วนซันโซ

โกโจคิดพลางเหลือบมองซันโซจากกระจกข้าง JEEP ก็ยังคงแล่นต่อไปเรื่อยๆนิ่มๆด้วยความเร็วคงที่ด้วยฝีมือโชเฟอร์เจ้าประจำอย่างฮัคไคโกโจก็ยังคงจ้องมองหาความผิดปกติของนักบวชหนุ่มต่อไปตามคำแนะนำของเจ้าของรถขณะเดียวกันกับที่ซันโซเองก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องเขามาจากเบื้องหลังสายตาคู่นั้นจ้องเขามาตั้งแต่เริ่มออกรถแล้วเขาจึงหันกลับไปมองโดยคิดว่าสายตานั้นอาจจะเป็นของพวกนักสังหารที่โคไกจิส่งมาก็ได้

แต่ที่จริงแล้วกลับเป็น

อะไร? เสียงทุ้มเอ่ยถามแบบห้วนๆดวงตาสีม่วงสวยซึ้งคู่นั้นจ้องโกโจอย่างเอาเรื่อง

อะอะไรน่ะอะไร? โกโจตอบกลับไปแทบจะทันทีกับที่ถูกถาม

เขาเองออกจะตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆซันโซก็หันมาขณะที่เขากำลังจ้องมองร่างบางอยู่พอดีเหมือนรู้อย่างนั้นแหละว่าเขากำลังมองอยู่คิ้วโก่งสวยเริ่มขมวดเข้าหากันเป็นเครื่องหมายแสดงว่าเจ้าของเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วทั้งๆที่คิดว่าสายตาที่มองอยู่คงจะเป็นพวกนักฆ่าหรือพวกภูติชั้นต่ำแต่พอหันไปกลับเป็นดวงตาสีเพลิงคู่นั้นที่จ้องมาเผลอสบดวงตาคู่นั้นทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างไม่รู้สาเหตุทำไมนะทำไมถึงเป็นอย่างนี้นี่ชั้นกำลังป่วยรึไงกัน? ยิ่งหาสาเหตุไม่ได้ซันโซยิ่งหงุดหงิดจนไปพาลเอาดื้อๆกับตัวต้นเหตุเสียอย่างนั้นแหละ

อย่ามาเฉไฉนายจ้องชั้นทำไม ดวงตาเรียวคมที่จ้องมาอย่างจับผิดสายตาแบบนั้นก็เป็นปกติที่ซันโซใช้มองเขาอยู่แล้ว

อืม.ทุกอย่างก็ดูปกติดีนี่นาแล้วฮัคไคให้ชั้นดูอะไรล่ะในเมื่อทุกอย่างก็ดูปกติไม่เห็นจะมีอะไรแปลกไปตรงไหนเลยพอคิดแบบนั้นโกโจก็นึกอยากแกล้งซันโซขึ้นมาเขาแกล้งตีหน้าซื่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อไหร่กัน? ชั้นกำลังมองวิวข้างนอกต่างหากเผื่อว่าจะได้เห็นสาวสวยซักคนหนึ่ง.ว่าแต่นะ. โกโจหรี่ตามองคู่กรณีพลางคิดถึงชัยชนะที่อยู่แค่เอื้อม

ท่านเก็นโจซันโซที่เคารพรู้ได้ไงไม่ทราบครับว่ากระผมจ้องมองท่านอยู่ถ้าท่านเองก็ไม่ได้จ้องมองกระผมอยู่เช่นกัน. โกโจพลิกจากผู้ต้องหา กลับมาเป็นโจทก์ ได้อย่างชำนาญ

ว่าแต่มองกระผมทำไมกันครับ? ท่านเก็นโจซันโซที่เคารพ โกโจกล่าวด้วยรอยยิ้มที่สุดแสนจะกวนประสาทในสายตาของซันโซรอยยิ้มที่มุมปากที่เหมือนกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่เลย

แก๊!!!ตาย!!!! แล้วผลก็จบเหมือนเดิมอย่างที่เราๆท่านๆรู้กันอยู่แล้วภาพที่ซันโซลุกขึ้นเอาปืนไล่ปืนยิงเจ้าคนไม่กลัวตายกันอย่างอุตลุดโดยมีโกคูหลบลูกกระสุนกันอย่างวุ่นวายและเสียงหัวเราะที่ดูเหมือนจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวของฮัคไคไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงๆแล้วภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะนี้มีความคิดแบบไหนซ่อนอยู่

ฮะฮะฮะอย่ายิงให้ตายนะครับเดี๋ยวไม่มีคนถือของ ฮัคไคหัวเราะอย่างเบิกบานราวกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาซึ่งคนเขียนได้แต่มองนั่งอยู่ห่างๆ(กลัวโดนลูกหลงง่า.Y_Y) แล้วแอบถอนใจอย่างปลงๆ

เฮ่อ! เคยคิดอะไรที่มันเข้ากับสถานการณ์กับเขาบ้างไหมเนี่ย หลังจากนั่งดูเหตุการณ์อยู่พักใหญ่คนเขียนก็บ่นกับตัวเองเบาๆ(พวกหลวงพี่ไม่ยินหรอกจริงมะ) แล้วก็ก้มหน้าก้มตาแต่งต่อไป.

ฮัคไคประคองการทรงด้วยให้รถยังคงแล่นต่อไปได้อย่างชำนาญแม้ว่าบนรถตอนนี้จะมีสภาพไม่ต่างกับสนามซ้อมรบย่อยๆก็ตามทีเขาชินกับมันเสียแล้วเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำตลอดการเดินทางแถมไม่เลือกสถานที่และเวลาอีกต่างหากขืนมัวมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องเหล่านี้ล่ะก็มีหวังคงต้องเป็นโรคประสาทไปเสียก่อนแน่ๆ(แหม.ก็พวกเขาขยันก่อเรื่องกันเหลือเกินโดยเฉพาะโกโจกับโกคูที่มักจะตีกันทุกครั้งที่ถึงมื้ออาหาร) แต่ว่าสำหรับการครั้งนี้มันต่างออกไป.ตอนนี้เขากลับรู้สึกสนุกสนานที่ได้เห็นการต่อปากต่อคำของโกโจกับซันโซโกโจนี่ก็เหลือเกินเล่นไปจ้องซันโซจ้องเอาจ้องเอาแบบนั้นใครก็ต้องรู้เป็นธรรมดาอยู่แล้วแล้วยังท่าทางหงุดหงิดของซันโซอีกล่ะ ฮัคไคอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ท่าทางจะโกโจจะยังไม่รู้อะไรเลยจริงๆแฮะฮะฮะฮะน่าสนุกจริงเดี๋ยวลองยุอีกซักหน่อยดีกว่าฮัคไคคิดพลางหัวเราะออกมาเบาๆโดยไม่มีใครเห็นขณะที่เสียงปืนและเสียงโวยวายของคู่กรณีทั้งสองก็ยังคงดังโล้งเล้งอยู่ข้างหลัง

ว๊าก! ไอ้นักบวชบ้า! เอ๊ะอะก็ใช้ปืนเดี๋ยวชั้นตายไปจะทำยังไง!!! ว๊าก!!! บอกว่าอย่ายิงไอ้นักบวชหัวล้าน!!! โกโจโวยไปพลางหลบลูกกระสูนสังหารของซันโซอย่างแม่นยำยิ่งกว่านีโอในเรื่องเมทริกซ์

หึหึหึตายไปซะก็ดีรถมันจะได้ว่างๆตายซะไอ้กัปปะไร้สมอง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ซันโซหัวเราะเหี้ยมขณะที่รัวกระสูนใส่คู่กรณีไม่ยั้งหมายมั่นปั้นมือจะแจกตั๋วไปทัวร์นรกให้ชายหนุ่มให้ได้ภายในวันนี้

มีอะไรตลกเหรอฮัคไค? เสียงโกคูดังขึ้นเรียกความสนใจจากการขับรถหันมามองเจ้าของคำถามร่างเล็ก

โกคูมีอะไรเหรอครับ? ฮัคไคตอบพลางยิ้มให้โกคูที่ตอนนี้ย้ายมานั่งคู่กับคนขับอย่างอารมณ์ดี(ปล่อยให้สมาชิกอีก 2 คนไปเปิดศึกกันต่อข้างหลังรถ) ดวงตากลมโตแสนไร้เดียงสาจ้องมาเขาด้วยความสงสัย

ทำไมนายต้องหัวเราะแบบนั้นทุกทีเลยล่ะมีอะไรตลกเหรอ?

หิวเหรอยังครับ? ถ้าดูตามแผนที่นี่อีกไม่นานเราก็จะถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วล่ะเห็นว่าที่นั้นมีบะหมี่เจ้าอร่อยด้วยนะ ฮัคไคไม่ตอบคำถามและเปลี่ยนเรื่องโดยการคุยถึงเรื่องของโปรดของเจ้าตัวเล็กแทนดวงตาสีทองสุกใสของเด็กน้อยลุกวาวขึ้นทันทีที่ได้ยินเรื่องของกินเขาลืมเรื่องที่ถามเมื่อกี้ไปแล้ว

จริงเหรอฮัคไค!!

ในแผนที่เขียนแนะนำไว้แบบนั้นน่ะครับผมเองไม่เคยไปก็เลยไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน? แต่ถ้าโกคูสนใจล่ะก็ผมจะลองถามชาวบ้านแถวนั้นให้นะครับ ฮัคไคตอบพร้อมรอยยิ้มขณะที่ยังมองทางอยู่ไม่ได้หันมามองคู่สนทนาแต่ไม่ต้องมองเขาก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงของโกคูว่าต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆสีหน้ายิ้มแย้มใบหน้าที่แสดงความสุขของโกคูนั้นเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาที่จะได้เห็นตลอดไปและเพื่อการนั้นสิ่งใดที่เป็นความสุขของเด็กน้อยเขาไม่รอช้าที่หามาให้แม้ว่ามันจะลำบากขนาดไหนก็ตาม.แม้ว่าในดวงตาแสนสดใสคู่นั้นไม่เคยสะท้อนภาพของเขาออกมาเลยก็ตาม

ดีจังเลย..ฮัคไคนายใจดีกับชั้นเสมอเลยนะชั้นก็อยากให้ซันโซใจดีกับชั้นแบบนี้บ้าง..ทำไมล่ะ.ทำไมถึงเอาแต่พัดไล่ตีชั้นเอาแต่โมโหใส่ชั้นชั้นเกลียดชั้นขนาดนั้นเลยเหรอ?.ถ้าเกลียดชั้นแล้วเอาชั้นออกมาทำไมกันล่ะซันโซบ้าที่สุด!

หางเสียงของลิงน้อยเหมือนเป็นการบ่นกับตัวเองมากว่าตำหนิฝ่ายตรงข้ามน้ำเสียงของโกคูฟังดูหงอยเหงาไปผิดจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงเมื่อเอ่ยถึงคุณผู้ปกครองอารมณ์ร้ายคนนั้น.ใช่แล้วสายตาของโกคูคอยจะมองหาแต่ซันโซในดวงตากลมโตสีทองคู่นั้นสะท้อนแต่ภาพของซันโซเท่านั้นไม่เคยเลยซักครั้งที่มันจะสะท้อนออกมาเป็นภาพของเขา..

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปตกหลุมหลงรักเจ้าของดวงตาสีทองคู่นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งๆที่ตั้งแต่คานันจากไปเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่สามารถรักใครได้อีกเพราะหัวใจของเขาทั้งหมดนั้นคานันเอามันไปพร้อมชีวิตและลูกในของเธอตั้งแต่ตอนนั้นแล้วคงเป็นเพราะแววตาที่เหมือนกันกระมัง.แววตาที่สดใสร่าเริงอยู่นิตย์ที่คานันมีมันคล้ายกันกลับแววตาของโกคูคงเพราะเหตุนั้นจึงทำให้เขาตกหลุมรักเจ้าดวงตาแสนไร้เดียงสาคู่นั้นเข้าโดยไม่รู้ตัว..กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ไม่สามารถถอนตัวขึ้นมาได้เสียแล้ว.ถึงแม้ว่ามันจะความรักฝ่ายเดียวของเขาแม้ว่าความรักของเขาจะไม่ได้รับการตอบสนอง.แต่แค่ได้เห็นโกคูมีความสุขเขาก็พอใจแล้ว.

ไม่หรอกครับโกคูการที่ซันโซดั้นด้นไปพาโกคูออกมาจากคุกหินทั้งๆที่ระยะทั้งไกลและยากลำบากผมไม่คิดว่าเขาทำเพราะเกลียดโกคูหรอกนะครับซันโซเองอาจจะไม่ถนัดที่แสดงความอ่อนโยนออกมาให้ใครเห็นก็เลยแสดงออกมาแบบนั้นเชื่อผมเถอะครับโกคู ชายหนุ่มผมดำสนิทหันมาทางคู่สนทนาดวงตาสีเขียวใสกระจ่างมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน

นายคิดแบบนั้นจริงๆเหรอ?ฮัคไค

ครับ.เอ่อว่าแต่พอได้มั้งครับสองคนข้างหลังน่ะไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอครับ? อีกเดี๋ยวจะถึงหมู่บ้านต่อไปแล้วผมไม่อยากให้ชาวบ้านเขาแตกตื่นนะครับพักรบกันซักพักเถอะ ฮัคไคกล่าวกับซันโซกับโกโจที่น่าเริ่มเหนื่อยกันบ้างแล้ว

แฮ่กแฮ่กแฮ่ก

ไม่มีการตอบรับจากคนทั้ง 2 มีแต่เสียงหอบจากความเหนื่อยจากคนทั้ง 2แทนเสียงปืนกับความวุ่นวายต่างๆบนรถจึงสงบลงได้รถJEEP แล่นไปเรื่อยๆ

To Be Continued.....ติดตามกันต่อไปด้วยนะจ๊ะ =^w^=

edit @ 2006/11/18 22:37:14